Είστε θύμα Ναρκισσιστικού Συντρόφου;

Στην κοινωνία που ζούμε η ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας είναι ένα από τα σύγχρονα προβλήματα και συναντάται σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους με ιδιαίτερη προτίμηση τους άνδρες αλλά και σε πολλές γυναίκες.

Η κοινωνία που ζούμε δεν προωθεί τις βαθύτερες ηθικές αξίες την εν συναίσθηση και την καλοσύνη η την εντιμότητα και αυτό προκαλεί και τις αντίστοιχες παθολογίες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μάθουμε να την αναγνωρίζουμε και όσο περισσότερες γνώσεις έχουμε για αυτήν την ψυχική πάθηση τόσο πιο εύκολα δεν θα πέσουμε θύματα τέτοιων ατόμων.

Η σχέση με έναν ναρκισσιστή ή μια ναρκισσίστρια γυναικά έχει ολέθριες επιπτώσεις για την αυτοπεποίθηση του συντρόφου τους και πολλές φόρες μπορεί να φτάσει και στην πρόκληση ακραίων συναισθημάτων αυτοεπίθεσης ή και σωματικού τραυματισμού ή αυτοκτονίας αλλά επίσης μπορεί να προκαλέσει την πλήρη ψυχική κατάρρευση του συντρόφου θύματος ή την οικονομική του καταστροφή. Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους ο κάθε άνθρωπος οφείλει να γνωρίζει τα βασικά αυτής της πάθησης για λόγους αυτοπροστασίας.

Τα άτομα με ναρκισσιστική διαταραχή είναι "ειδικοί" της ψυχικής κακοποίησης και του ψυχολογικού χειρισμού και επειδή δεν διαθέτουν αυτό που ονομάζουμε “ενσυναίσθηση” μπορούν να κακοποιήσουν ψυχικά το θύμα τους σε ακραίο βαθμό.

Το πιο συχνό φαινόμενο είναι να διαλέγουν προσεκτικά το θύμα τους με κάποιον απώτερο σκοπό ή απλά για την ικανοποίηση των δικών τους ψυχικών αναγκών. Διαλέγουν ευαίσθητα άτομα, συνήθως ηθικά ή άτομα που έχουν τάση να αισθάνονται εύκολα ένοχα γιατί αυτά είναι εύκολα χειρίσιμα.

Κι έτσι αρχίζει αυτό που ονομάζουμε ο χορός του ναρκισσιστή με αυτόν που ονομάζουμε συνεξαρτημένο.

Η αρχή της σχέσης μπορεί να μοιάζει ειδυλλιακή και να θυμίζει το πιο όμορφο και επιθυμητό ρομάντζο. Το άτομο με αυτή τη διαταραχή, αυτόματα βλέπει τα ευαίσθητα σημεία του παρτενέρ- θύματος,και μπορεί να προσποιηθεί στην εντέλεια ότι είναι ο ιδανικός σύντροφος που πάντα αυτό περίμενε.

Το θύμα συνήθως είναι τόσο απασχολημένο και τόσο ενθουσιασμένο που σπάνια προσέχει τα σημάδια της διαταραχής καθώς είναι πολύ καλά κρυμμένα.

Σύμφωνα με το ψυχιατρικό εγχειρίδιο DSM VI το άτομο με ναρκισσιστική διαταραχή χαρακτηρίζεται από τα εξής χαρακτηριστικά προσωπικότητας, τα οποία το ίδιο δεν θα αναγνωρίσει πότε μόνο οι γύρω του μπορούν να τα εντοπίσουν όταν ξεφύγουν από την γοητεία που αυτό ασκεί:

-Έχει μια εντύπωση ότι είναι υπερβολικά σημαντικός και μοναδικός και περιμένει να τον αναγνωρίζουν ως ανώτερο (χωρίς η πραγματικότητα να επιβεβαιώνει πάντα τα ταλέντα του η τις επιτυχίες του). Αισθάνεται ότι του χρωστάνε αναγνώριση ως ανώτερο ον και μόνο που υπάρχει. Αυτό στη σχέση μεταφράζεται με μια συνεχή ανάγκη του να το βάζετε προτεραιότητα στην ζωή σας και όλη η ζωή σας να γυρνάει γύρω από τον ίδιο και τις ανάγκες του και να του λέτε συνέχεια πόσο σημαντικός και ωραίο η άλλο ειναι.

-Έχει φαντασιώσεις δύναμης χωρίς όρια και ονειρεύεται την επιτυχία να λάμπει να είναι πανέμορφο και να έχει μια ιδανική σχέση. Στη σχέση θα περιμένει να γίνετε το εργαλείο του για να πετύχει αυτούς του σκοπούς και να αντλείτε ευχαρίστηση κι εσείς μέσα από το πόσο σημαντικό είναι αυτό έστω κι αυτό σημαίνει για σας μια οικονομική καταστροφή για να ικανοποιήσετε τα καπρίτσια του.

-Πιστεύει ότι είναι μοναδικό και μόνο άλλα άτομα του ίδιου υψηλού επιπέδου και κλάσης έχουν δικαίωμα να είναι γύρω του και θα το καταλάβουν. Αυτό μπορεί να το οδηγήσει να φέρεται άσχημα σε άτομα που θεωρεί κατώτερα και να κάνει παρέα με πολύ πλούσια η επιτυχημένα άτομα μόνο για το κύρος τους και φυσικά εσείς πρέπει να συμφωνήσετε με αυτό.

-Απαιτεί τον συνεχή και υπερβολικό θαυμασμό. Αυτό μεταφράζεται σε ένα άτομο που σας ζητάει συνεχεία να το επιβεβαιώσετε λέγοντας του συνεχεία πόσο ωραίο η επιθυμητό είναι . Ακόμη έχετε σεξουαλική σχέση θα το δείτε να είναι επικεντρωμένο στο σώμα του και στο πόσο ικανό είναι χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι θα ασχοληθεί με εσάς.

-Έχει μια αίσθηση ότι πρέπει να του φέρονται μοναδικά σαν να του χρωστάνε ειδική μεταχείριση η να ικανοποιούν αυτόματα με τις επιθυμίες του. Επίσης είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχτεί τις απογοητεύσεις και μπορεί να αντιδράσει βίαια αν οι επιθυμίες του δεν εκπληρώνονται άμεσα. Το πιο απλό είναι να παραπονιέται η να αισθάνεται έκπληξη όταν δεν το εξυπηρετούν άμεσα άλλα αυτό μπορεί να φτάσει και στον χειρισμό και στην καταστροφή αυτού που δεν του φέρθηκε όπως θα ήθελε αναλόγως με τον βαθμό της παθολογίας και τη ύπαρξη και άλλων παθολογιών παράλληλα ( antisocial personnality- dark triad)

-Στις σχέσεις είναι εκμεταλλευτής, εκμεταλλεύεται τα αποκτήματα των άλλων ή τον χαρακτήρα τους για τους δικούς του σκοπούς και την προβολή του. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να σας έχει επιλέξει γιατί νομίζει ότι είστε πλούσιοι η για να αποκτήσει όσα έχετε και να τα χρησιμοποιήσει για να ανεβεί κοινωνικά χωρίς ενδοιασμούς. Τα δικά σας θα είναι δικά του και τα δικά του θα είναι επίσης δικά του.

-Δεν έχει ενσυναίσθηση, δεν μπορεί να κατανοήσει να αναγνωρίσει η να ταυτιστεί με τα συναισθήματα των άλλων. Γι αυτό μην περιμένετε κατανόηση η λύπηση είναι ικανό να σας ζητάει να του πάρετε παπούτσια prada ή ένα αυτοκίνητο ενώ δεν έχετε να πληρώσετε το ρεύμα η να μην έρθει να σας δει στο νοσοκομείο γιατί πολύ απλά τα νοσοκομεία δεν του αρέσουν χωρίς να λογαριάζει πόσο σας πληγώνει η συμπεριφορά του. Αντίθετα αν είναι αυτό άρρωστο θα περιμένει να το βοηθήσετε με προσωπικό σας κόστος και να είστε συνέχεια δίπλα του. Και πάντα θα πρέπει να κατανοήσετε τις δικαιολογίες του φυσικά.

-Ζηλεύει και επιθυμεί αυτά που έχουν οι άλλοι και επίσης πιστεύει ότι οι άλλοι το ζηλεύουν και θέλουν όσα έχει το ίδιο. Αυτό δημιουργεί συνεχώς ένα αίσθημα άγχους να πετύχει περισσότερα για να μπει στο μάτι των άλλων και επίσης φοβάται ότι οι άλλοι μπορεί να του κάνουν κακό γιατί το ζηλεύουν. Σε πολλές κοινωνίες μη εξελιγμένες η ζήλευα αυτή μπορεί να οδηγήσει το άτομο αυτό η τους υποτιθέμενους εχθρούς του να αναζητήσουν τη λύση στη μαγεία για να τακτοποιήσουν ο ένας τον άλλο. Η ζήλια μπορεί να φτάσει σε βαθμό του να θέλει να καταστρέψει τον αντίπαλο του σε περίπτωση συνύπαρξης και άλλης παθολογίας. Στον απλό βαθμό θα προσπαθεί να προκαλέσει την ζήλια στους άλλους και άπλα θα σας λέει συνεχεία τι πήρε ο ένας και τι ο άλλος γιατί φροντίζει να τα ξέρει όλα.

-Δείχνει αλαζονικές συμπεριφορές ψευδούς ανωτερότητας και φαίνεται σνομπ. Αυτό θα το διαπιστώσετε από την αρχή αν δείτε πως φέρεται σε σερβιτόρους καθαρίστριες και άτομα σε ευάλωτη θέση. Επίσης είναι μια συνεχής αίσθηση που θα εχετε ότι εσείς είστε κατώτερος ότι και να είστε και αυτό το άτομο είναι πάντα πιο πάνω από εσάς και εσείς πρέπει να του αποδεικνύετε γιατί πρέπει να κάτσει μαζί σας.

Η διάγνωση αυτής της πάθησης σε ενήλικα πάντα άτομα, θα πρέπει να γίνεται από ειδικό με την ύπαρξη 5 τουλάχιστον από τα παραπάνω κριτήρια και σε σχέση με την προσωπική τους ιστορία. Η θεραπεία της διαταραχής είναι πάρα πολύ δύσκολη, απαιτεί μακρόχρονη θεραπεία με εξειδικευμένο θεραπευτή ή και φάρμακα και μερικοί θεραπευτές την θεωρούν και αδύνατη.

Το βασικότερο είναι ότι το ίδιο το άτομο δεν θα πάει πότε μόνο του για θεραπεία, πάρα μόνο πιεσμένο από το σύντροφο του, χωρίς πραγματική αναγνώριση ότι η συμπεριφορά του προκαλεί προβλήματα. Η αιτία της πάθησης αποδίδεται σε συνδυασμένους βιολογικούς ψυχικούς και κοινωνικούς παράγοντες και συναντάται στο 6.2 % του γενικού πληθυσμού.

Αν αισθάνεστε :

-τον σύντροφο σας ψυχικά απόμακρο, εντελώς απορροφημένο με τον εαυτό του, κάπως ψεύτικο, χειριστικό,

-αν αισθάνεστε υπεύθυνος για ότι του συμβαίνει και να έχετε εσείς την ευθύνη για τα συναισθήματα και την ζωή του,

-αν αισθάνεστε υποτιμημένος και περιφρονημένος,

-αν συνεχεία αναρωτιέστε αν σας αγαπάει γιατί η συμπεριφορά του σας δημιουργεί εσκεμμένα ανασφάλειες ή

-αν απλά βοηθάει οικονομικά μόνο για λόγους κοινωνικού κύρους και δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για ότι σας συμβαίνει ψυχικά .

-αν αντίθετα εσείς πρέπει να είστε συνεχεία διαθέσιμος και να μην τον εκνευρίζετε η ζορίζετε καθόλου και

-αν παρατηρείτε αυτό που λέμε κρύο – ζεστό ντους στη σχέση, με τη μια μέρα να είναι υπεροχή και την επόμενη να είναι πολύ άσχημη

-αν χρησιμοποιεί το σεξ για επιβράβευση ή για τιμωρία ή

-αν σας τιμωρεί με σιωπή (silent treatment), τότε εξετάστε το.

Αν τα παραπάνω σας φαίνονται ότι μοιάζουν με την καθημερινότητα σας με τον σύντροφο σας, αναζητήστε άμεσα βοήθεια από έναν ειδικό επαρκώς καταρτισμένο στο θέμα του ναρκισσισμού και της ψυχικής κακοποίησης, και μάθετε όσα πιο πολλά μπορείτε για την πάθηση και πως να την αντιμετωπίσετε. Υπάρχουν επίσης ομάδες στήριξης για τους “επιβιώσαντες” ενός Ναρκισσιστικού Συντρόφου (narcissistic disorder abuse survivors) online έτσι ώστε να μπορείτε να μοιραστείτε με άλλους την εμπειρία σας και να ζητήσετε στήριξη ανα πάσα στιγμή απο άτομα με το ίδιο πρόβλημα έτσι ωστε να καταλαβετε οτι δεν είστε μόνοι.

Συνήθως όσοι επιλεγούν να μείνουν με συντρόφους με ναρκισσιστική διαταραχή έντονη, θα πρέπει να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους οι ίδιοι και θα είναι λίγο σαν να ζούνε μονοί τους μέσα στο ζευγάρι, γιατί ένας τέτοιος σύντροφος δεν μπορεί να σας βοηθήσει ψυχικά, να σας κατανοήσει,ούτε να σας στηρίξει, εκτός αν μια οικονομική στήριξη σε σας έχει ωφελεί για τον ίδιο.

Τα σαφή όρια θα βοηθήσουν άλλα ο ασφαλέστερος τρόπος για να ξαναβρείτε τον εαυτό σας και την ευτυχία σας θα είναι συχνά το να αποχωρίσετε από μια τέτοια σχέση, όσο πιο γρήγορα μπορείτε (γιατί δεν θα καταφέρετε να τον φτιάξετε με την δύναμη της αγάπης όπως κάνουν το λάθος να πιστεύουν πολλοί) και να δείτε για ποιους λογούς μπήκατε, και να μάθετε από αυτήν την πολύ χρήσιμη αν και πού επώδυνη εμπειρία.

Συνήθως τα άτομα που χωρίζουν από ναρκισσιστικούς συντρόφους ανακαλύπτουν ότι έχουν κενά, στην αγάπη και τον αυτοσεβασμό για τον εαυτό τους και επίσης ότι έχουν ένα θέμα με τα όρια τους στις σχέσεις τους, και βάζουν τους άλλους προτεραιότητα, χρειάζεται να δουλέψουν τον εαυτό τους πρίν μπόυν στην επόμενη σχέση γιατί μπορεί πάλι να επιλέξουν ναρκισσιστή σύντροφο.

Ασημίνα Κουλουκούρη, Κλινική Ψυχολόγος

Πηγή: akouloukouri.gr

Ο υγιής άνθρωπος δεν βασανίζει τους άλλους

«Ο υγιής άνθρωπος δεν βασανίζει τους άλλους. Γενικά είναι οι βασανισμένοι που εξελίσσονται σε βασανιστές…» – Καρλ Γιουνγκ


O Μιγκέλ ντε Θερβάντες από το 1570 και για αρκετά χρόνια, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως επαγγελματίας στρατιώτης, λαμβάνοντας μέρος στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου κατά του οθωμανικού στόλου, ως υπαξιωματικός του πολεμικού πλοίου Μαρκέσα, καθώς και στην πολιορκία της Κέρκυρας.

Tραυματίστηκε δύο φορές στο στέρνο ενώ ένας τρίτος τραυματισμός προκάλεσε μόνιμη βλάβη αχρηστεύοντας το αριστερό του χέρι.


Ο άνθρωπος που μοιάζει να έγραψε για έναν τρελό ουτοπιστή, επέστρεφε στην Ισπανία στα 1575, όταν η γαλέρα με την οποία έπλεε, δέχθηκε επίθεση από πειρατές. Μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Αλγέρι όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια ως δούλος.

Τελικά κατάφερε να επιστρέψει στην Ισπανία…


Ένα κρύο βράδυ του 1605, Ο Θερβάντες μπήκε με την παρέα του στο καπηλειό της Σεβίλλης που επισκέπτονταν συχνά.

Κάθισαν μπροστά στο τζάκι, καθώς τα τελευταία ξύλα παραδίνονταν στη φωτιά και το κρύο ξαναγέμιζε τον χώρο.

Η τύχη όμως εκείνη τη μέρα δεν ήταν τόσο με το μέρος του. Η σύντροφος του Κάπελα, έχοντας πιει αρκετά, σάρκαζε μεγαλόφωνα με πελάτες την κυκλοφορία του βιβλίου του.


Το βλέμμα της έπεσε στο συγγραφέα και με θυμό άρχισε να χλευάζει μεγαλόφωνα τον Θερβάντες που καθόταν σχετικά κοντά με την παρέα του. «Είστε τρελοί, ουτοπιστές που κυνηγάτε ανεμόμυλους εσύ και ο ήρωάς σου».

Ο Θερβάντες δεν άφησε να τη διακόψουν. Τη γνώριζε από μικρό παιδί.

Κοιτούσε με λίγη θλίψη, προσπαθώντας να κατανοήσει το θυμό κάτω από το «σκληρό δέρμα» της πικρή κακίας της.


Σκεφτόταν σιωπηλά…

Η κακία, το μίσος είναι έντονα συναισθήματα που συχνά κρύβουν το φόβο πίσω τους.

Η αλήθεια ήταν ότι η ζωή αυτής της γυναίκας είχε καθοριστεί από όταν ήταν μικρή, και δεν είχε κανένα ιδανικό, αντίθετα με το βιβλίο του.


Εύκολα μπορεί να φανεί η σκληρή παιδική ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος φαίνεται να έχει αναπτύξει ένα σκληρό δέρμα για να μη πληγωθεί από κανέναν…

Ο ίδιος ο άνθρωπος δεν έχει γνώση της ύπαρξης του «σκληρού δέρματος» που φοράει…Ούτε του τιμήματός αυτού, ότι δεν μπορεί να νιώσει ή να απολαύσει στο ίδιο βάθος συναισθήματα, όπως ένας άλλος άνθρωπος που δεν είχε τα ίδια δύσκολα βιώματα.


Η συγκεκριμένη γυναίκα είχε τελείως διαφορετικές εικόνες…

Παραμελημένη κυρίως από τον πατέρα, δεν έβρισκε καμία αξία στον εαυτό της και στους άντρες παρά μόνο ως περιστασιακά αντικείμενα ηδονής, χωρίς ίχνος αγάπης. Υπήρξε μία κόρη που έβλεπε σε ένα σπίτι εναλλαγές συντρόφων του πατέρα, ο οποίος παρείχε μόνο πράγματα υλικά σε μία ψυχρή συναισθηματικά μητέρα.


Πώς να μπορούσε να αντιληφθεί μία γυναίκα, τον εαυτό της ως Δουλτσινέα, τη γυναίκα που ενεργοποιεί θετικά το δυναμικό ενός άνδρα μέσα από τη διαδικασία του έρωτα. Έχοντας μάλιστα ζήσει μία υποτιμημένη μητέρα από τον πατέρα. Στην περίπτωσή της ήταν αδύνατον να υπάρξει αγάπη για την εικόνα του άντρα σε έναν μόνο σύντροφο…

Αντίθετα, η γυναίκα αυτή επέλεγε μόνο άνδρες που δεν είχαν πνεύμα άξιο για να θαυμάσει.


Ο Θερβάντες την κοιτούσε σιωπηλά, με κατανόηση και λίγη θλίψη… Η προσωπική της ζωή ήταν ένα φίλτρο το οποίο δεν την άφηνε να κατανοήσει οτιδήποτε και να διάβαζε στο Δον Κιχώτη, κάνοντάς όλα να δείχνουν ρομαντικές ανοησίες.

Εκείνη τη στιγμή ο Θερβάντες παρατήρησε για πρώτη φορά πώς το μυαλό της γυναίκας απέρριπτε το βιβλίο του, καθώς αυτό απειλούσε την πλαστή ευτυχία της.


Πολλές φορές οι άνθρωποι προτιμούν να δημιουργήσουν και να ζουν ένα ψέμα, προκειμένου να αποφύγουν να συνειδητοποιήσουν μία αλήθεια που δεν αντέχουν..

Και νιώθουν φόβο όταν το ψέμα τους κινδυνεύει να διαλυθεί, ακόμη κι από ένα βιβλίο σαν το Δον Κιχώτη.


Διότι αυτό το ψέμα έχει γίνει ο κόσμος τους. Φοβούνται την αλήθεια που μπορεί να γκρεμίσει τον κόσμο αυτό, καθώς δεν ξέρουν άλλο τρόπο να χτίσουν έναν διαφορετικό νέο κόσμο.


Αργότερα, διακόσια και χρόνια μετά, θα εμφανιζόταν μία επιστήμη που θα αποδείκνυε ότι το φίλτρο του «σκληρού δέρματος» είναι μία άμυνα του μυαλού που μακροπρόθεσμα βλάπτει τον άνθρωπο.

Ότι αυτό εξαφανίζεται μόνο όταν γίνει συνειδητό στον άνθρωπο πώς το απέκτησε, μέσα από την παιδική του ηλικία.


«Όταν μισούμε έναν άνθρωπο, τον μισούμε για κάτι που μας θυμίζει τον εαυτό μας. Κάτι που δεν έχουμε εμείς μέσα μας, δεν μπορεί ποτέ να μας συγκινήσει…» – Herman Hesse


Κείμενο: Νικόλαος Γ. Βακόνδιος, Ψυχολόγος, fb: Ψυχολογίας διαδρομές


Πηγή: olympia.gr


Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ευτυχία ή δυστυχία; Η επιλογή είναι δική σου!

Ευτυχία ή δυστυχία; Εσύ τι επιλέγεις;

Γράφει η συγγραφέας Ρίνα Σερέτη

Η ζωή είναι μία! Καλημερίζεις με τον ίδιο ήλιο, καληνυχτίζεις με το ίδιο φεγγάρι, σηκώνεις τα μάτια στον ίδιο ουρανό, προσδιορίζεσαι στο ίδιο χώμα, στους ίδιους δρόμους κι όμως κοιτώντας γύρω σου αισθάνεσαι δύο τις πραγματικότητες! Άνθρωποι γεννημένοι από μήτρα, πλασμένοι από κύτταρα, δημιουργήματα μιας ιστορία αγάπης, μιας στιγμιαίας αδυναμίας, ενός λάθους, μιας κακιάς στιγμής, μιας επιλογής… Άνθρωποι χαμογελαστοί, χαρούμενοι, αισιόδοξοι και άλλοι στεναχωρημένοι, λυπημένοι, μίζεροι.

Κάποιοι το αποκαλούν στάση ζωής, κάποιοι τρόπο ζωής, εγώ το ονομάζω επιλογή! Η θέση μας απέναντι στη ζωή και στις συνθήκες που αναπνέουμε δεν είναι τίποτε άλλο από μία απόφαση να πορευτείς με φως ή με σκοτάδι, με ευτυχία ή δυστυχία! Η ζωή μας είναι μία! Μετατρέπεται σε δύο όταν αφηνόμαστε στην πραγματικότητα που μας πλασάρουν και σε αυτή που εμείς επιλέγουμε να ζήσουμε!



Ποια πραγματικότητα και ποιανού; Η τεχνητή δυστυχία αυτή που χρόνια νουθετείται ως τρόπος ζωής μέσα από ΜΜΕ, σχολείο, πολιτικούς, το παγκόσμιο σύστημα ή η συνειδητή πραγματικότητα αυτή που πηγάζει από την ευτυχία του «είμαι» και η κατάκτησή της συνδέεται με παρατήρηση του εαυτού μας και αυτοβελτίωση; Αν η δική σου πραγματικότητα έχει δυστυχία παρατήρησε τι είναι αυτό που στην προκαλεί και κάνε τις διορθώσεις που χρειάζονται για να έχεις ευτυχία. Είσαι όμως έτοιμος να αποδεχθείς και να συγχωρέσεις τον εαυτό σου; Όσο για των άλλων την πραγματικότητα… Θες να ακολουθήσεις την επιλογή των άλλων στην δυστυχία; Είσαι ελεύθερος!

Είσαι ελεύθερος να βγεις έξω και να κατηγορήσεις τους πάντες και τα πάντα για την κατάσταση στη ζωή σου!

Είσαι ελεύθερος να κατηγορήσεις τους πολιτικούς, το σύστημα, τους Γερμανούς και όποιον νομίζεις υπεύθυνο για την κατάντια του τόπου σου!

Είσαι ελεύθερος να ζεις δυστυχισμένος για όσα δεινά επιλέγεις να βλέπεις γύρω σου!

Ελεύθερος είσαι όμως και να κλείσεις τα αυτιά σου στους ήχους της εικονικής πραγματικότητας, αυτής που σε απομακρύνει από την ίδια σου την υπόσταση, από το συνειδητό «είμαι».

Ελεύθερος είσαι να πετάξεις αυτά που σε στεναχωρούν, σε φυλακίζουν σε δρόμους μακριά από το κέντρο σου, μακριά από την προσωπική σου ευτυχία, το φως μέσα σου!



Δεν σου αδειάζουν το πορτοφόλι, άνθρωπε, την ψυχή σου σου αδειάζουν κι όσο επιλέγεις να εθελοτυφλείς θα καταντήσεις ένα μπαλόνι που του το τελείωσε το ήλιον, ζαρωμένο, καθηλωμένο στο έδαφος παλεύοντας να βρει λίγο αέρα να το πετάξει μακριά…

Η ζωή είναι μία! Η δυστυχία και η ευτυχία είναι καταστάσεις που εσύ επιλέγεις να βιώνεις στην ζωή σου! Διώξε την δυστυχία και ζήσε με ευτυχία αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα! Η δική σου συνειδητή επιλογή κανενός άλλου!





Συγγραφέας Ρίνα Σερέτη

Η συγγραφή είναι δώρο των ουρανών κ με συντροφεύει χρόνια. Η ζωή μου ρέει μακριά από φόβο γιατί ο φόβος είναι η δικαιολογία να μην δώσεις ,η δικαιολογία να μην προχωρήσεις. Σημασία έχει τι ορίζουμε ως εμπόδιο στη ζωή μας και τι ως όχημα για ταξίδι σε νέες προκλήσεις!



Διαβάστε περισσότερα Ευτυχία ή δυστυχία; Η επιλογή είναι δική σου! - Εναλλακτική Δράση http://enallaktikidrasi.com/2016/06/eftychia-dystychia-epilogi-einai-diki-sou/#ixzz4BH0o9VCe

Μια Παρτίδα με την Μοίρα...

«Πόσο τυχαία είναι η συνάντησή μας με ορισμένους ανθρώπους;»

Μπαίνουν στη ζωή μας κυριολεκτικά από το πουθενά.
Τους συναντάς στα πιο απίθανα μέρη.
Κι όμως, όταν τους πρωτοβλέπεις, είσαι πεπεισμένος ότι κάπου τους έχεις ξανασυναντήσει.
Κάτι σου θυμίζουν. Τυραννάς το μυαλό σου για να εντοπίσεις, από πού, πώς και πότε τους γνωρίζεις. Τίποτα.

Να το πω «προηγούμενη ζωή;» Όχι, δεν πιστεύω σε τέτοιες θεωρίες.

Να το πω «κοσμογονία;» Μπα, ούτε.

Ανεξήγητο. Αυτό θα σου πω.

Μια παρτίδα με τη μοίρα.

Είμαι σίγουρη όμως, πως ένα μαγικό χέρι τους αρπάζει απ’το γιακά, και τους τοποθετεί μπροστά μας, ακριβώς όταν τους χρειαζόμαστε περισσότερο.
Για να μας δείξουν τον δρόμο, τον τρόπο ή την ουσία.
Για να μας διδάξουν και να τους διδάξουμε.

Θα τους κοιτάξεις κατάματα κι αμέσως θα το καταλάβεις, γιατί όσο υπάρχεις θα σου συμβεί μια φορά όλο κι όλο. Άντε δύο.

Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μείνει στη ζωή σου για λίγο, αλλά όσα θα ζήσεις μαζί του, θα είναι τόσο ουσιώδη, τόσο έντονα, που άλλοι θα 'θελαν δέκα ζωές για να τα γευτούν και πάλι δε θα τους έφταναν.

Ίσως σου δώσει το χέρι του, για να κρατηθείς.

Ίσως σε «φορτώσει» με αναμνήσεις που αργότερα θα θέλεις να σβήσεις απ’ τον σκληρό δίσκο του μυαλού σου.

Ίσως σε πονέσει.

Ίσως σε νιώσει. Όσο κανείς άλλος. Χωρίς να πείτε λέξη.

Ίσως σε χρειάζεται, όσο κι εσύ. Ίσως και όχι.

Ίσως σε μάθει ν'αγαπάς. Αληθινά.

Ίσως πάλι έρθει στη ζωή σου, και φέρει μια λιακάδα τόσο εκτυφλωτική, που θα σβήσει όλες τις προηγούμενες που νόμιζες πως έχεις δει.

Είναι ο άνθρωπος που μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχατε μοιραστεί τίποτα.
Δε γνωριζόσασταν από παιδιά.
Δεν ξενυχτήσατε, δε γελάσατε μαζί, δεν τα ήπιατε παρέα. Δεν ήσασταν φίλοι.
Δεν ήξερε τίποτα για σένα, ούτε εσύ για 'κεινον.
Ζούσατε μόνο παράλληλους βίους και κάποια στιγμή αυτοί συναντήθηκαν.
Εμφανίστηκε στην πορεία σου και πλέον τίποτα δεν ηταν το ίδιο.
Ούτε στη δική του.

Μην φοβηθείς ούτε στιγμή.
Τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς, κατά πάνω του.
Θα είναι ο δικός σου, ο μοναδικός σου πρωταγωνιστής.
Και αν κάποτε φύγει, μην πέσεις στην παγίδα να πιστέψεις πως τον έχασες.
Δεν πήγε πουθενά.
Θα ξαναβρεθεί μπροστά σου, όταν η μοίρα το αποφασίσει.
Ή όταν χρειαστείτε ξανά, ο ένας το χέρι του άλλου.
Και που ξέρεις;
Ίσως αυτή τη φορά, το πιάσετε απ'την αρχή.
Και ίσως η ταινία σας, έχει happy end.

Γιατί όταν δύο άνθρωποι πρέπει να είναι μαζί, ούτε ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας δε μπορεί να σκεφτεί, όσους τρόπους θα βρει η ίδια η ζωή, για να το πετύχει...

...Mαίρη Βασιλοπούλου...

https://skepseissofwn.blogspot.gr/2016/05/blog-post_238.html?spref=fb

Γιατί ο έρωτας είναι τυφλός, μια υπέροχη ιστορία

Ένα παραμύθι για τον Έρωτα...

Μια μέρα μαζεύτηκαν όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου σε κάποιο σημείο πάνω στη γη.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
"Τι είναι το κρυφτό;"

Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

'Ένα, δύο, τρία", άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά, ηοποία μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με τη δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.

Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε τής φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της, οπότε το άφηνε ελεύθερο. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο γι' αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

"....1000", μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Η πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό. Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα και το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.
Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε έναν θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.

Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα τού είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζητούσε συγγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι, από τότε, ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα τον συνοδεύει...

http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:http://www.thessalonikiartsandculture.gr/life/aytoveltiwsi/giati-o-erotas-einai-tyflos-mia-yperoxi-istoria&gws_rd=cr&ei=mn83V4b3F-GC6AS8zJmYAg#.Vzd_oJGLS1s

Γιατί οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν περισσότερο στη ζωή

Η ζωή τεστάρει τους ανθρώπους κάθε μέρα. Και για λόγους που δεν γνωρίζουμε, ο καθένας περνάει μια διαφορετική δοκιμασία. Κάποιοι παλεύουν με δύσκολους υπολογισμούς κι άλλοι αντιμετωπίζουν απλά μαθηματικά. Έτσι ή αλλιώς, όλοι πρέπει να ασχοληθούμε με αυτό που μας έτυχε.

Γιατί τελικά, όλα μας δίνονται στην τύχη. Γονίδια, τόπος, οικονομική κατάσταση – όλα είναι ζήτημα του που θα κάτσει η μπίλια. Ωστόσο, ό,τι κι αν φέρει η ζωή στο δρόμο σας, εσείς πρέπει να αποφασίσετε αν θα είστε θύμα ή αγωνιστής. Εσείς επιλέγετε αν η ζωή σας θα είναι γλυκιά ή πικρή. Και εκείνοι που επιλέγουν να είναι γλυκιά – οι αγωνιστές – είναι οι ισχυρότεροι.

Ο Ελβετός ψυχίατρος και συγγραφέας, Elisbeth Kübler-Ross, έχει δηλώσει πολύ σωστά: Οι πιο όμορφοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει την ήττα, τον πόνο, τον αγώνα, την απώλεια και βρήκαν το δρόμο τους. Αυτά τα άτομα έχουν μια εκτίμηση, μια ευαισθησία και μια κατανόηση της ζωής που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια, και ένα βαθύ ενδιαφέρον αγάπης. Με άλλα λόγια, οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί – επέλεξαν να είναι.

Οι καλοί άνθρωποι φέρνουν φως στον κόσμο, επειδή προέρχονται από σκοτεινά παρελθόντα.

Στον κόσμο του σκότους στον οποίο γεννήθηκαν, χρησιμοποιούν τη θετικότητα ως ένα φανάρι για να δημιουργήσουν περισσότερο φως. Αντιμετωπίζουν συχνά κακοτυχίες. Ωθούνται σε επιζήμιες καταστάσεις, όπως τα ναρκωτικά ή η φτώχεια. Και έχουν μάθει όχι μόνο να πετυχαίνουν. Έχουν μάθει να ξεπερνούν. Πετάνε τα δεκανίκια και κάνουν το αδύνατο: Διδάσκουν τον εαυτό τους να τρέχει και να καλύπτει τη διαφορά με τους άλλους σε έναν κόσμο που δεν περιμένει κανέναν.

Οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα δύσκολα επειδή έχουν πληγωθεί περισσότερο.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιθανόν να σας περιποιηθούν καλύτερα αν έχουν πληγωθεί από έναν πρώην εραστή. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τα άτομα που έχουν ραγισμένες καρδιές ξέρουν πως είναι να ξανακολλάνε τα κομμάτια τους.

Οι καλοί άνθρωποι έχουν μάθει με σκληρό τρόπο ότι τα μειονεκτήματα είναι ευκαιρίες για ανάπτυξη.

Συνήθως γεννιούνται απαισιόδοξοι. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνουν πώς να είναι θετικοί. Ίσως συνειδητοποιούν ότι κάθε μικρό πράγμα που φαίνεται να τους τραβάει κάτω στη ζωή γίνεται τελικά ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία.

Οι καλοί άνθρωποι δεν θέλουν να πληγωθούν οι άλλοι με τον τρόπο που πληγώθηκαν οι ίδιοι.

Μπορεί να έχουν δεχθεί πειράγματα για τις φακίδες τους, τα μεγάλα αυτιά ή την ακμή. Ίσως μια σωματική αναπηρία τους κάνει να αισθάνονται αόρατοι στους άλλους ανθρώπους. Ίσως η ίδια η αόρατη αναπηρία τους αποτρέπει από το να πάρουν τη φροντίδα που χρειάζονται. Και επειδή ξέρουν πως είναι να αισθάνεσαι βασανισμένος, δεν θα ήθελαν ποτέ να προκαλέσουν σε κάποιο άλλον αυτό το ίδιο είδος πόνου. Η καλοσύνη προκύπτει από εκείνους που έχουν γνωρίσει μόνο την σκληρότητα. Αντί να παρενοχλούν τους άλλους, οι καλοί άνθρωποι σπάνε την κυκλική φύση της αναισθησίας. Δίνουν φιλοφρονήσεις και λένε λόγια ενθάρρυνσης. Θέλουν οι άλλοι να αισθάνονται πραγματικά όμορφοι και με αυτοπεποίθηση αντί άσχημοι και κακοί.

Οι καλοί άνθρωποι επιλέγουν να είναι αγωνιστές που βοηθούν τους άλλους να επιβιώσουν.

Μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε κατάσταση βρεθεί στον δρόμο τους. Ξέρουν ότι μπορούν να επιβιώσουν παντού, επειδή το έχουν ήδη κάνει. Γνωρίζοντας ότι μπορούν να υπομένουν, κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν τους άλλους να προχωρήσουν μπροστά. Στον αγώνα της ζωής, οι περισσότεροι δρομείς συνήθως κοιτάνε μόνο μπροστά και επικεντρώνονται στον εαυτό τους. Αλλά οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει κοιτάνε εκείνους που μπορεί να βιώνουν παρόμοιες δυσκολίες. Φτιάχνουν το κέφι των φίλων, μοιράζουν μπουκάλια νερού και παρακινούν τους άλλους να τρέξουν μαζί τους. Γίνονται η χείρα βοηθείας που θα ήθελαν να είχαν για τον εαυτό τους.

Απόδοση Φανή Καρδάση – themamagers.gr

Η «κατάρα» του να είσαι πάντα το… «καλό παιδί»

Δυστυχώς η υπερβολική καλοσύνη σχεδόν ποτέ δεν αποφέρει τα ζητούμενα αποτελέσματα. Τα «καλά παιδιά», οι ευγενικές αυτές ψυχές που δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν ποτέ κανέναν και είναι πάντα πρόθυμοι και εξυπηρετικοί, παραχωρούν τα προνόμιά τους στους άλλους, δεν λένε όχι και δεν ζητάνε ποτέ τίποτα. Όλοι τους ξέρουμε, όλοι τους αναγνωρίζουμε, όλοι τους συμπαθούμε και όλοι κατά καιρούς πιάνουμε τον εαυτό μας να τους εκμεταλλευόμαστε!





Για μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων η καλοσύνη αποτελεί μονόδρομο. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρχουν και να σχετίζονται. Η αλήθεια όμως είναι ότι για τους περισσότερους η καλοσύνη αντί να διευκολύνει την ψυχολογική υγεία και τις (υγιείς) διαπροσωπικές τους σχέσεις, στέκεται εμπόδιο στο δρόμο για την προσωπική ευχαρίστηση και των ανάπτυξη υγιών σχέσεων.

Το να «είμαι καλός» συχνά σημαίνει να αποσιωπώ τα πραγματικά μου συναισθήματα. Σημαίνει να παραιτούμαι από την ειλικρίνεια στις σχέσεις μου επειδή με καταβάλλει ο φόβος της κριτικής ή της απόρριψης. Ένας «καλός άνθρωπος» μιλάει και φέρεται με τρόπους που πιστεύει ότι θα του προσφέρουν επιδοκιμασία ή τουλάχιστον δεν θα τον φέρουν αντιμέτωπο με το θυμό, την κριτική ή την απόρριψη των άλλων.

Δεν είναι λίγα τα «καλά παιδιά» που χτυπάνε την πόρτα του ψυχοθεραπευτή. Κάποιες φορές έρχονται γνωρίζοντας τη δυσκολία τους να εκφράσουν τις πραγματικές επιθυμίες και ανάγκες τους και το θλιμμένο τους βλέμμα συνοδεύεται από κουβέντες όπως «ίσως πρέπει να πάψω να είμαι τόσο καλός με τους άλλους», «έχω κουραστεί», «δεν αντέχω άλλο να δίνω, έχω στερέψει». Συνήθως όμως έρχονται με αφορμή κάποιο άλλο σύμπτωμα χωρίς να έχουν συνείδηση του πραγματικού προβλήματος.

Κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν είναι ότι τα «καλά παιδιά» κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από τον υπόλοιπο πληθυσμό να εμφανίσουν μια ποικιλία ψυχολογικών διαταραχών όπως πχ κατάθλιψη, άγχος, ψυχοσωματικά προβλήματα ακόμα και εξαρτήσεις. Ανάμεσα στους ειδικούς της ψυχικής υγείας αποτελεί κοινό μυστικό ότι τα εν λόγω ψυχολογικά προβλήματα, -αλλά ακόμα και η εμφάνιση κάποιων «οργανικών» ασθενειών – έχουν συχνά τις ρίζες τους σε καταπιεσμένα συναισθήματα, επιθυμίες και ανάγκες. Αν κάποιος κάτσει και το σκεφτεί άλλωστε, τέτοιου είδους συμπτώματα μπορεί να αποτελούν τον μοναδικό τρόπο για κάποια άτομα να επιτρέψουν στον εαυτό τους να «μην μπορούν» χωρίς να αναγκαστούν να πουν όχι!

Γιατί όμως κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να καταπιέζουν τον εαυτό τους ασχέτως του προσωπικού κόστους που καλούνται να πληρώσουν; Η βαθύτερη αιτία, που συνήθως μας οδηγεί σε αυτό τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς είναι το συναίσθημα της ενοχής.

Το συναίσθημα της ενοχής είναι ένα σύνθετο συναίσθημα που συνήθως αναπτύσσεται στην τρυφερή παιδική ηλικία, όταν τα άτομα μπορούν πολύ εύκολα να θεωρήσουν τον εαυτό τους υπεύθυνο για όλους και για όλα γύρω τους και πιο συγκεκριμένα για την ευτυχία ή τη δυστυχία της μαμάς και του μπαμπά και που καταλήγουν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να τους ευχαριστήσουν. Όπως όμως τα περισσότερα μοτίβα που αναπτύσσουμε στην τρυφερή αυτή ηλικία μας ακολουθούν και στην υπόλοιπη ενήλικη ζωή μας, έτσι και το αίσθημα ευθύνης για τη ζωή και τα συναισθήματα των άλλων συνεχίζει να μας κατατρέχει επ’ αόριστο, να μας γεμίζει ενοχές και να μας κάνει να δίνουμε τα πάντα προκειμένου να διευκολύνουμε τους άλλους.

Αν νιώθετε ότι είστε υπερβολικά καλός με τους άλλους ή αν σχετίζεστε με ένα άτομο υπερβολικά καλό, αξίζει τον κόπο να θυμάστε ότι δυστυχώς η υπερβολική καλοσύνη σχεδόν ποτέ δεν αποφέρει τα ζητούμενα αποτελέσματα: Δεν κάνει τις σχέσεις πιο εύκολες, δεν εγγυάται την άνευ άλλων όρων αποδοχή από τους άλλους και δεν βελτιώνει την ποιότητα της ζωής μας. Αντίθετα, μας καταπιέζει, μας τυραννάει και μας γεμίζει θυμό και νευρώσεις.

Ζωή Στραβοπόδη-Τζιάνο Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος

https://sciencearchives.wordpress.com

Κερεντζής Λάμπρος Για την Εμπιστοσύνη

Για την Εμπιστοσύνη 1:

Γενικά...
Η εμπιστοσύνη είναι μια αίσθηση που αναπτύσσεται μαζί με το άτομο και εκφράζει την συσσώρευση εμπειρίας του μέσα από την οποία αντλεί την ύπαρξή της.
Είτε βρίσκεται στην παιδική ηλικία, την εφηβική, την νεότητα, ή την ενηλικίωση, η εμπιστοσύνη είναι η αίσθηση εκείνη που η παρουσία, ή απουσία της καθορίζει την ανάπτυξή του.
Μιλώντας για την εμπιστοσύνη, αναφερόμαστε στην αίσθηση κάθε ατόμου από τη σχέση με τον εαυτό του, ή οποία είναι απόρροια της σχέσης του με το περιβάλλον.
Άρα η εμπιστοσύνη αναπτύσσεται σε δύο διαφορετικά αλληλοεξαρτώμενα πλαίσια που είναι, αυτό της σχέση με το εαυτό και της σχέσης με τους άλλους. Δηλαδή η σχέση με το περιβάλλον έρχεται να ενισχύσει, ή να αποδυναμώσει την σχέση με τον εαυτό.
Έτσι η πίστη στον εαυτό και η ασφάλεια την οποία μπορεί να αποκομίσει για το μέλλον, εξαρτάται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος και την στάση του ατόμου απέναντι σε αυτές.
Τις συνθήκες του περιβάλλοντος τις καθορίζουν άλλα άτομα. Με ίδιο τρόπο ώστε και το ίδιο το άτομο είναι μια συνθήκη για τους άλλους. Η εμπιστοσύνη στην σχέση μαζί τους όπως και στη σχέση με τον εαυτό, καθορίζεται από την μορφή και τον τρόπο λειτουργίας της σχέσης που αναπτύσσεται ανάμεσά τους.
Ο συνθήκες και το άτομο είναι σε μια συνεχή σχέση αντιπαράθεσης στο βαθμό που αυτό θέλει να αποκτήσει τον έλεγχό τους. Ο έλεγχος των συνθηκών ανάπτυξης, του επιτρέπει να κατασκευάσει την εμπιστοσύνη και πιο γενικά τον εαυτό του, σαν βασικός παράγοντας της σχέση με το περιβάλλον.
Εμπιστοσύνη αναπτύσσεται περισσότερο μέσω της αντιπαράθεσης, της άρνησης η οποία επιτρέπει την έκφραση και την υπεράσπιση της γνώμης του ατόμου στην σχέση με τους άλλους, με στόχο την διαμόρφωση των συνθηκών της σχέσης, παρά μέσω της σιωπηλής αποδοχής, δηλαδή της υποταγής και της εκβιαστικής συμφωνίας μαζί τους.
Στην πρώτη περίπτωση καλλιεργείται η εμπιστοσύνη στον εαυτό, στην δεύτερη η εμπιστοσύνη στους άλλους.
Η αβεβαιότητα ήταν πάντα το περιεχόμενο του περιβάλλοντος για το άτομο. Η ζωή του καταναλώνεται στην προσπάθεια να μετατρέψει αυτή την αβεβαιότητα σε βεβαιότητα μέσα από την δική του προσπάθεια και όχι από την προσπάθεια των άλλων.
Όσο λοιπόν το περιβάλλον φαίνεται φιλικό και δημιουργεί την ευκολία για το άτομο τόσο καλλιεργεί την αβεβαιότητα του εαυτού και το αντίθετο. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν του επιτρέπει να μετρηθεί με την αβεβαιότητα αλλά του δημιουργεί μια βεβαιότητα έτοιμη, αλλά “ξένη” προς αυτό.
Η αβεβαιότητα λοιπόν είναι η αίσθηση που πυροδοτεί το άτομο στην αναζήτηση της ασφάλεια απέναντι στις συνθήκες που το περιβάλλουν και κάθε ενέργεια για την αναζήτησή της, δημιουργεί το υπόβαθρο κατασκευής της εμπιστοσύνης και του εαυτού.
Άρα δεν υπάρχει εμπιστοσύνη χωρίς την ύπαρξη μιας αβεβαιότητας και της προσπάθεια ξεπεράσματος της, δηλαδή μετατροπής της σε βεβαιότητα. Η εμπιστοσύνη είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχούς συσσώρευσης εμπειρίας που δημιουργεί την βεβαιότητα ενάντια στην αβεβαιότητα.
Η εμπιστοσύνη, ξέχωρα από το ότι είναι μια αίσθηση, στην ουσία είναι το αποτέλεσμα μιας πράξη ξεπεράσματος του ίδιου του εαυτού. Κατακτάται συνεχώς μέσα από την πράξη. Μια πράξη δημιουργίας του εαυτού και εξασφάλισης της συνέχειας του και αυτή εκφράζεται κάθε στιγμή και σε κάθε κατάσταση. Χωρίς αυτή, η εμπιστοσύνη εγκαταλείπει τον εαυτό σε μια παθητικότητα που προετοιμάζει τον θάνατό της. Η παθητικότητα λοιπόν είναι το φέρετρο της εμπιστοσύνης.
Στην εμπιστοσύνη δεν έχει σχέση το αποτέλεσμα όσο η πρόβλεψη η οποία σπρώχνει την εξέλιξη των καταστάσεων. Έχει σχέση η στρατηγική που το άτομο υιοθετεί για να φθάσει σε ένα αποτέλεσμα και όχι το αποτέλεσμα αυτό καθεαυτό. Η πρόβλεψη λοιπόν, και η στρατηγική για το επερχόμενο αποτελεί το βασικό στοιχείο της εμπιστοσύνη.
Έτσι η εμπιστοσύνη προς τους άλλους εμπεριέχει την γνώση της συμπεριφοράς τους και την ικανότητα του ατόμου να προβλέψει τις ενέργειες τους. Το άτομο λοιπόν έχει περισσότερο εμπιστοσύνη σε άτομα που γνωρίζει, και τα οποία το γνωρίζουν ώστε να του έχουν εμπιστοσύνη και αυτά, δημιουργώντας ένα κύκλο γνωριμιών που απομακρύνουν την αβεβαιότητα και τον περικλείουν σε ένα πλαίσιο βεβαιότητας όπου μπορεί να αναπτυχθεί με ασφάλεια. Τέτοια πλαίσια είναι η οικογένεια, οι φίλοι, οι συνάδελφοι στην εργασία του κ.λ.π. . .
Ίσως έχουμε την εντύπωση ότι, το να έχουμε εμπιστοσύνη στον άλλον είναι πιο σημαντικό από το να μας έχουν, όμως, η εμπιστοσύνη προς τον εαυτό κατασκευάζεται περισσότερο μέσα από την εμπιστοσύνη που δείχνουν οι άλλοι προς το πρόσωπό μας, παρά από την εμπιστοσύνη που δείχνουμε εμείς προς αυτούς.
Και κάτι τελευταίο...Η εμπιστοσύνη έχει τις ρίζες της στο παρελθόν, κατασκευάζεται στο παρόν και προσπαθεί, όσο το δυνατόν καλύτερα, να προσδιορίσει το μέλλον.
Κερεντζής Λάμπρος
Στο επόμενο: Η εμπιστοσύνη στην Οικογένεια.
πίνακας: nadine prunier http://www.galerie-creation.com/artiste-nadine-prunier-m-1083.html

http://kerentzis.blogspot.gr/2015/09/1.html

“να προσέχεις” από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Από την Αυτοεκτίμηση στον Εγωισμό” (Εκδόσεις opera)

 

Ακολουθεί ένας πολύ ενδιαφέρον διάλογος από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Από την Αυτοεκτίμηση στον Εγωισμό” (Εκδόσεις opera). Γενικότερα η συνομιλία αναφέρεται στον φόβο και την επίδρασή του στον ψυχισμό μας.

«Ο μεγάλος μου γιος είναι δεκάξι χρόνων. Τα σαββατοκύριακα μένω και κοιμάμαι στη Μαλάγα, κι αυτός βέβαια εκμεταλλεύεται την ευκαιρία να βγει το βράδυ και να γυρίσει στο σπίτι λίγο πιο αργά απ’ ό,τι συνήθως. Φεύγοντας, του λέω: “Πάρε με τηλέφωνο μόλις γυρίσεις σπίτι για να μην ανησυχώ”, κι εκείνος θυμώνει. Αυτό γίνεται πάντα! Ξέρω πως δεν είναι σωστό, αλλά ακούει κανείς να συμβαίνουν τόσα στον δρόμο, οπότε για να είμαι ήσυχη και να μην έχω αγωνία, του ζητάω να μου τηλεφωνεί.»

«Και για να του μάθεις να φοβάται. Αλλιώς, πώς θα μάθει κάποιος στα παιδιά του ότι πρέπει να φοβούνται; Γι’ αυτό και κάνει αυτά τα πράγματα. Ωστόσο, είναι πολύ ενδιαφέρον το παράδειγμα. Όταν διαβάζει κανείς καθημερινά στις εφημερίδες όσα γίνονται, πώς μπορεί να μη φοβηθεί για τ’ αγαπημένα του πρόσωπα; Είναι αδύνατον να μη νιώσει φόβο.»

«Είναι, όμως, απολύτως βέβαιο ότι μεταδίδει αυτόν τον φόβο και στα παιδιά του;»

«Ασφαλώς. Και ξέρεις γιατί;Έχει σημασία να το ξέρεις. Είδαμε ότι ο τρόμος είναι αυτόματη αντίδραση. Δε χρειάζεται νοημοσύνη, καθώς είναι ένα συναίσθημα που προέρχεται από την πιο ζωώδη πλευρά του ανθρώπου. Ένα ζώο βλέπει ένα άλλο μεγαλύτερο να του γρυλίζει απειλητικά και τρομάζει. Δεν είναι ανάγκη να σκεφτεί: “Θα με δαγκώσει ή δε θα με δαγκώσει; Είναι ή δεν είναι δεμένο;” Όταν πηγαίνω βόλτα τον σκύλο μου και μέσα από τα κάγκελα ενός κήπου εμφανίζεται ένας άλλος που του γρυλίζει και του γαυγίζει, ο δικός μου τρομάζει, κι όχι γιατί σκέφτεται: “Λες να πέσουν τα κάγκελα;”

»Ο τρόμος είναι φυσιολογική αντίδραση. Ωραία, λοιπόν, όταν εξελιχθεί ο τρόμος εμφανίζεται ο φόβος, που δεν είναι πια ενστικτώδης, αλλά —το είπαμε κι αυτό— νοητική αντίδραση. Αρα εμείς, τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας, δεν γεννηθήκαμε με φόβο. Γεννηθήκαμε με τη δυνατότητα να τρομάζουμε — αυτήν την ίδια δυνατότητα που έχουν ο σκύλος, η γάτα και το μικρό πουλάκι. Όλους μας τους φόβους τους μάθαμε” κανένας δεν ήταν έμφυτος. Μάθαμε να φοβόμαστε γιατί έτσι μας δίδαξαν. Και οι πρώτοι μας δάσκαλοι ήταν…»

«Ο μπαμπάς και η μαμά μας.»

«Βγάζει μάτι, ε; Αρχίζοντας με κάποια “φοβιστικά πράγματα” που εμείς οι γονείς λέμε στα παιδιά μας ατιμωρητί, όπως, για παράδειγμα: “Να προσέχεις!”»

«Γιατί είναι φοβερό να τους λες κάτι τέτοιο;»

«Γιατί το “να προσέχεις” σημαίνει “να φοβάσαι”, “ο κόσμος είναι επικίνδυνος” ή “φρόντισε να μη σου συμβεί τίποτα”. Και, πάνω απ’ όλα, γιατί υποδηλώνει ένα μακάβριο μήνυμα: “Πρόσεχε, γιατί αν σου συμβεί κάτι εγώ δε θα τ’ αντέξω”.»

«Όλα αυτά, όμως, τα λέει κάποιος για να προλάβει το κακό.»

«Ναι… Μπορεί να ‘ναι κι έτσι. Ωστόσο, δεν προειδοποιεί· τρομάζει. Η πρόληψη είναι κάτι περισσότερο από θέμα συμβουλών και προειδοποιήσεων: είναι να δείξεις στον άλλον πώς έχουν τα πράγματα, να του εξηγήσεις τι μπορεί να του συμβεί και τι μπορεί να κάνει για να το αποφύγει. Το γεγονός ότι, την ώρα που φεύγω από το σπίτι, η μητέρα μου μου λέει: “Να προσέχεις, έτσι;”, δεν είναι πια ευγένεια, είναι προσπάθεια να μου φορτώσει ένα ακόμη βάρος: “Πρέπει τώρα να προσέχω, αλλιώς θα στενοχωρηθεί η μαμά μου”.»

«Όμως, αν το πεις αυτό στο παιδί με γλυκιά φωνή και με τρυφερότητα…»

«Δεν ξέρω. Πρέπει να μάθουμε να λέμε “καλή διασκέδαση” ή “καλά να περάσεις”. Αυτό είναι το καλύτερο μήνυμα. Όταν το παιδί είναι επτά χρόνων κι εσύ του λες “πρόσεξε”, αυτό μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα, αν κι εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω. Όταν είναι δώδεκα, αυτό κατά πάσα πιθανότητα δεν του είναι πια τόσο χρήσιμο. Όταν είναι δεκαοκτώ, σίγουρα δεν του χρησιμεύει πια σε τίποτα ή του κάνει κακό. Κι αυτό το λέω με την πεποίθηση ότι αν δεν κατάφερε ο γονιός να μάθει στο παιδί του να προσέχει ως τα δώδεκα χρόνια του, δεν πιστεύω πως θα του το μάθει στα δεκαοκτώ, κι ακόμη λιγότερο αναμασώντας την αγαπημένη του φράση: “Να προσέχεις”.

»Όταν ακούει η μητέρα μου ότι θα οδηγήσω ως τη θάλασσα και μου λέει: “Να προσέχεις, μην τρέχεις, μην προσπερνάς άλλα αυτοκίνητα”, δεν είναι ότι πιστεύει πως μπορεί τώρα πια να μου μάθει κάτι τέτοιο. Η αντίδραση της δεν αφορά καν εμένα· αφορά την ίδια. Προσπαθεί να διαλύσει τους δικούς της φόβους με τη φαντασίωση ότι η προειδοποίηση της “περί φόβου”, μπορεί να λειτουργήσει ως δια μαγείας. Δηλαδή, το να προφέρει τη φράση: “Να προσέχεις”, θα επιδράσει πάνω μου προστατευτικά, κι έτσι δεν θα πάθω τίποτα.

«Ελπίζω να μη σου δημιούργησα ανησυχία ή σύγχυση. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να προσέχουν, αλλά αυτό να το κάνουν για τον εαυτό τους.Το “να προσέχεις”, εμπεριέχει τη στάμπα ότι δεσμεύω τον άλλον με την ιδέα ότι πρέπει να κάνει κάτι για εκείνον που του δίνει τη συμβουλή.

»Τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν να προσέχουν γι’ αυτά τα ίδια κι όχι για τους άλλους, αλλά αυτή η πραγματικά σωτήρια προσοχή κινδυνεύει να πέσει σε δεύτερη μοίρα, πίσω από το ενοχικό: “να προσέχεις” που λένε οι γονείς. Είναι ανάγκη να μπορέσουμε να καταλάβουμε πόσο πολύ αυτή μας η στάση διαμορφώνει ένα χαρακτήρα.

»Θα σου διηγηθώ κάτι για να καταλάβεις τι θέλω να πω. Μια μέρα, θα ήμουνα δώδεκα ή δεκατριών χρόνων, βγήκα βόλτα με το ποδήλατο στη γειτονιά μου. Όπως έστριβα σε μια γωνία, έπεσα, και η μανέτα του φρένου καρφώθηκε στο πόδι μου. Φορτώθηκα το ποδήλατο στην πλάτη και γύρισα σπίτι με το πόδι μου να αιμορραγεί. Στο μεταξύ, ένα μόνο πράγμα σκεφτόμουν: τι θα πάθαινε η μητέρα μου όταν θα μ’ έβλεπε! Δεν ανησυχούσα για μένα, ούτε για το αίμα, ούτε για τον πόνο. Σκεφτόμουν μόνο: “Πώς θα με δει η καημένη η μαμά μου”. Είναι παράλογο. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας πως η φροντίδα για τον εαυτό τους είναι από κείνα για κείνα. Γι’ αυτό ακριβώς δεν πιστεύω πως είναι καλή ιδέα το “να προσέχεις”. Σε κάθε περίπτωση, μου φαίνεται πολύ σημαντικό να μάθεις πώς να αξιοποιείς όλην αυτήν την ενέργεια στην προστασία του σώματος και της ψυχής.»

«Αυτό, όμως, δεν γίνεται μόνο με τα παιδιά. Όταν ένας φίλος μας φεύγει για το εξωτερικό, του λέμε καλόκαρδα: “Άντε, και να προσέχεις…”»

«Είδες τι σου λέω; Το συνειδητοποιείς; Κυλάει μέσα στο αίμα μας το “να προσέχεις” ή το “να φυλάς τον εαυτό σου”. Δεν είναι κάτι που προέρχεται μόνο από τη μητέρα ή τον πατέρα μας.

»Μια αρκετά ηλικιωμένη κυρία με την οποία είχα κάποτε μια συζήτηση, μου είπε πως όταν ήταν μικρή, η μητέρα της δεν της είπε ποτέ “πρόσεχε”. Τραβούσε μόνο λίγο με το δάχτυλο το κάτω της βλέφαρο και της έλεγε: “φρόνιμα”… Της είπα πως η ιστορία είναι πάντα η ίδια και δεν μετράει η λέξη αλλά η συμπεριφορά. Αν γνωρίζουμε την αγωγή που έχουν λάβει και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα παιδιά, οι σύντροφοι ή οι άνθρωποι του περιβάλλοντος μας, τότε ποιο το νόημα της φράσης, στη σκάλα του αεροπλάνου: “Θα προσέχεις αγαπούλα μου, έτσι;”. Τι υποτίθεται πως θέλει κάποιος να πετύχει μ’ αυτό; Μπορεί κάποιος να κάνει κάτι, γιατί ο άλλος του είπε την τελευταία στιγμή: “Θα προσέχεις αγαπούλα”; Δεν το νομίζω, και η αλήθεια είναι ότι δεν το πιστεύω κιόλας. Μάλιστα, σχεδόν θυμώνω όταν το σκέφτομαι. Πρέπει, όμως, να καταλάβουμε ότι αυτά τα μηνύματα της τελευταίας στιγμής δίνονται εξαιτίας της ανάγκης που έχει ο καθένας από εμάς να ξορκίσει τους φόβους του. Κανείς δε λέει “πρόσεχε”, επειδή πιστεύει ότι έτσι θα προστατεύσει τον άλλον, ούτε το λέει γιατί σκέφτεται πως ο άλλος θα προσέχει επειδή τον προειδοποίησε (κανένας δεν το πιστεύει αυτό στα σοβαρά). Δεν περνάει από το μυαλό κανενός ότι οι συμβουλές στη σκάλα του αεροπλάνου θα επηρεάσουν τη συμπεριφορά του άλλου. Όπως είπαμε, κάποιος τις δίνει απλώς και μόνο για να ελέγξει τους δικούς του φόβους, και σχεδόν ποτέ από αγάπη για τον άλλον.»

«Με συγχωρείς. Δεν πιστεύεις ότι μπορεί κάποιος να ενεργήσει υποκινούμενος τόσο από τους δικούς του φόβους όσο και από την αγάπη του για τον άλλον; Γιατί πρέπει το ένα να αποκλείει το άλλο;»

«Γιατί το φορτίο των φόβων μας ακυρώνει την όποια τρυφερή συμπεριφορά μας και, επιπλέον, γιατί αυτός που μ’ αγαπάει πρέπει να θέλει να περνάω καλά, και όχι να προσέχω — ειδικά εάν δεν με έχει για εντελώς ηλίθιο. Αυτός που σου λέει “πρόσεχε”, στην ουσία σου λέει “ο κόσμος είναι επικίνδυνος”. Αυτός που σου λέει “διασκέδασε”, στην ουσία σου λέει “ο κόσμος είναι ένας τόπος χαράς”.

Ποιος σ’ αγαπάει καλύτερα;»



Πηγή: http://enallaktikidrasi.com/2014/02/horhe-bucay-na-prosexeis/#ixzz3VEWd168e

Γρηγόρης Βασιλειάδης Ποτέ μην "δικαιολογείς" τα λάθη των άλλων

Ποτέ μην "δικαιολογείς" τα λάθη των άλλων. Ποιών άλλων; Ποια ... λάθη;...




ΑΝ έχεις τα κότσια, πόνεσε για τα δικά σου, κλάψε για τις πληγές που εσύ προκάλεσες.


Και μετά, αγκάλιασε στον καθρέφτη σου τον φονιά που μέχρι χθες ανεπίγνωστά σου μίσησες, κι έκλεισες στην αγάπη.


Από κει και πέρα, η ματιά σου ανοίγει.


Δεν υπάρχουν "κακοί", ούτε "άλλοι", ούτε "εγκλήματα".


Υπάρχουν μόνο πληγωμένοι άνθρωποι, απόπειρες λήθης, και φοβισμένοι να αγαπηθούν...

Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής

7 Ιουλίου 2014

Ερωτευόμαστε εκείνον που ανταποκρίνεται στην ερώτησή μας: «Ποιος είμαι;»

Hanna Waar (από εδώ και στο εξής ΗW): Μας διδάσκει κάτι η ψυχανάλυση για τον έρωτα;

Jacques-Alain Miller ( από εδώ και στο εξής JAM): Πολλά πράγματα, επειδή είναι μια εμπειρία της οποίας πηγή είναι ο έρωτας. Είναι το ερώτημα του αυτόματου και, ακόμη συχνότερα, αυτού του μη συνειδητού έρωτα που φέρνει ο αναλυόμενος στον αναλυτή και καλείται μεταβίβαση. Είναι σκηνοθετημένος έρωτας αλλά φτιαγμένος από το ίδιο υλικό με τον αληθινό έρωτα. Ρίχνει φως στον μηχανισμό του: ο έρωτας απευθύνεται σε αυτόν/την που νομίζεις ότι γνωρίζει την αληθινή αλήθεια σου. Αλλά ο έρωτας σε κάνει να σκεφτείς ότι αυτή η αλήθεια είναι ευχάριστη ενώ στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να την αντέξεις.

HW: Τι είναι λοιπόν το να ερωτεύεσαι αληθινά;

JAM: Το να είσαι αληθινά ερωτευμένος είναι να πιστεύεις ότι με το να ερωτεύεσαι θα πάρεις μια αλήθεια για τον εαυτό σου. Ερωτευόμαστε αυτόν/ή που έχει την απάντηση ή μια απάντηση στην ερώτησή μας: «Ποιος είμαι;»

HW: Γιατί κάποιοι γνωρίζουν πώς να ερωτεύονται και κάποιοι άλλοι όχι;

JAM: Μερικοί άνθρωποι ξέρουν πώς να προκαλέσουν τον έρωτα στο άλλο πρόσωπο, όντας εραστές κατά συρροή, παρομοίως άνδρες και γυναίκες. Γνωρίζουν τι ωθεί κάποιον να ερωτευτεί. Αλλά δεν ερωτεύονται απαραιτήτως, μάλλον παίζουν τη γάτα με το ποντίκι με το θήραμά τους. Για να ερωτευτείς πρέπει να παραδεχτείς την έλλειψή σου και να αναγνωρίσεις ότι χρειάζεσαι τον/την άλλο/η, ότι σου λείπει. Εκείνοι που νομίζουν ότι είναι πλήρεις μόνοι τους ή θέλουν να γίνουν δεν ξέρουν να ερωτεύονται. Και μερικές φορές το επιβεβαιώνουν με πόνο. Χειραγωγούν, κινούν τα νήματα αλλά για τον έρωτα δεν γνωρίζουν ούτε τα ρίσκα του ούτε την ευχαρίστησή του.

HW: «Πλήρεις μόνοι τους»: μόνο ένας άνδρας θα σκεφτόταν κάτι τέτοιο..

JAM: Καλή παρατήρηση! Ο Lacan συνήθιζε να λέει: «Το να ερωτεύεσαι είναι να δίνεις κάτι που δεν έχεις». Αυτό σημαίνει: το να ερωτεύεσαι είναι το να αναγνωρίζεις την έλλειψή σου και να τη δίνεις στον άλλο, να την τοποθετείς στον άλλο. Δεν είναι να δίνεις αυτό που κατέχεις, αγαθά και δώρα, είναι να δίνεις κάτι που δεν κατέχεις, κάτι που είναι πέρα από σένα. Για να το κάνεις αυτό πρέπει να αποδεχτείς την έλλειψη, τον «ευνουχισμό» σου όπως έλεγε ο Freud. Και αυτό είναι ουσιωδώς γυναικείο. Κάποιος αγαπά πραγματικά από μια γυναικεία θέση. Η αγάπη σε εκθηλύνει (feminise). Για αυτό η αγάπη στον άνδρα είναι πάντα λίγο κωμική, αστεία. Αν όμως επιτρέψει στον εαυτό του να φοβηθεί την γελοιοποίηση, τότε στην πραγματικότητα δεν είναι και πολύ σίγουρος για τον ανδρισμό του.

HW: Είναι πιο δύσκολο για τους άνδρες να ερωτευτούν;

JAM: Ω ναι! Ακόμη και ένας ερωτευμένος άνδρας έχει αναλαμπές αξιοπρέπειας, ξεσπάσματα επιθετικότητας απέναντι στο αντικειμένο του έρωτά του, επειδή αυτός ο έρωτας τον βάζει σε μια θέση έλλειψης, εξάρτησης. Για αυτό και μπορεί να επιθυμεί γυναίκες με τις οποίες δεν είναι ερωτευμένος, έτσι ώστε να επιστρέψει στην ανδροπρεπή θέση που αναστέλλει όταν είναι ερωτευμένος. Ο Freud καλεί αυτή την αρχή «υποβάθμιση της ερωτικής ζωής» στους άνδρες: τον διαχωρισμό μεταξύ έρωτα και σεξουαλικής επιθυμίας.

ΗW: Και στις γυναίκες;

JAM: Είναι λιγότερο συχνό. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει ένας διπλασιασμός του ανδρικού συντρόφου. Από τη μια είναι ο άνδρας που τους δίνει απόλαυση και που επιθυμούν, και από την άλλη ο άνδρας του έρωτα, που είναι εκθηλυμένος, απαραιτήτως ευνουχισμένος. Μόνο που δεν είναι η ανατομία που έχει εδώ τα ηνία: υπάρχουν μερικές γυναίκες που υιοθετούν μια ανδρική θέση. Υπάρχουν όλο και περισσότερες. Ένας άνδρας για αγάπη και άλλοι άνδρες για απόλαυση, που γνώρισαν στο διαδίκτυο, στο δρόμο ή στο τρένο.

HW: Γιατί «όλο και περισσότερες»;

JAM: Τα κοινωνικοπολιτισμικά στερεότυπα της θηλυκότητας και της αρρενωπότητας βρίσκονται σε μια διαδικασία ριζικού μετασχηματισμού. Οι άνδρες καλούνται να αποκαλύψουν τα συναισθήματά τους, να αγαπούν και να εκθηλυνθούν. Οι γυναίκες αντιθέτως υφίστανται μια πίεση για αρρενοποίηση: στο όνομα της νομικής ισότητας οδηγούνται στο να συνεχίζουν να λένε: «και εγώ επίσης». Την ίδια στιγμή οι ομοφυλόφιλοι/ες απαιτούν τα ίδια δικαιώματα και σύμβολα με τους ετεροφυλόφιλους όπως ο γάμος και η γονεϊκότητα. Υπάρχει μια μεγάλη αστάθεια στους ρόλους, μια διαδεδομένη ρευστότητα στο θέατρο του έρωτα, που έρχεται σε αντίθεση με την σταθερότητα του χτες. Ο έρωτας γίνεται ρευστός, όπως παρατήρησε ο κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman. O καθένας οδηγείται στο να εφεύρει το δικό του life style, να υιοθετήσει τον δικό του τρόπο απόλαυσης και έρωτα. Τα παραδοσιακά σενάρια γίνονται σταδιακά ξεπερασμένα. Η κοινωνική πίεση για εναρμόνιση δεν έχει εξαφανισθεί αλλά φθίνει.

HW: «Ο έρωτας είναι πάντα αμοιβαίος» είπε ο Lacan. Αληθεύει αυτό ακόμη στο παρόν πλαίσιο; Τι σημαίνει;

JAM: Αυτή η πρόταση επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς να γίνεται κατανοητή ή γίνεται κατανοητή με λάθος τρόπο. Δεν σημαίνει ότι το να είσαι ερωτευμένος με κάποιον είναι αρκετό για να είναι ερωτευμένος και εκείνος μαζί σου. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανόητο. Σημαίνει: «Αν σε έχω ερωτευτεί, είναι επειδή είσαι αξιαγάπητος. Εγώ είμαι αυτός που ερωτεύεται αλλά και εσύ ανακατεύεσαι σε αυτό, επειδή υπάρχει κάτι σε εσένα που με κάνει να σε ερωτευτώ. Είναι αμοιβαίο, επειδή υπάρχει ένα πίσω-μπρος: η αγάπη που έχω για εσένα είναι το ανταποδοτικό αποτέλεσμα του αίτιου της αγάπης που είσαι για μένα. Έτσι εμπλέκεσαι και εσύ. Ο έρωτάς μου για εσένα δεν είναι απλώς δικό μου ζήτημα αλλά και δικό σου. Ο έρωτας μου λέει κάτι για σένα που πιθανώς να μην το γνωρίζεις». Αυτό δεν εγγυάται ούτε στο ελάχιστο ότι κάποιος θα ανταποκριθεί στον έρωτα του άλλου: όταν αυτό συμβαίνει είναι πάντα της τάξης του θαύματος, δεν υπολογίζεται προκαταβολικά.

HW: Δεν τον ή την βρίσκουμε τυχαία. Γιατί αυτός ο άνδρας ή γιατί αυτή η γυναίκα ;

JAM: Είναι αυτό που ο Freud ονομάζει Liebesbedingung, η κατάσταση της αγάπης, το αίτιο της επιθυμίας. Είναι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ή σύνολο χαρακτηριστικών που οδηγούν το άτομο να επιλέξει τον/ την αγαπημένο/η. Αυτό διαφεύγει εξ’ ολοκλήρου των νευροεπιστημών, επειδή είναι μοναδικό σε κάθε άνθρωπο, εξαρτάται από την μοναδική προσωπική του ιστορία. Για παράδειγμα, ο Freud αναφέρει για έναν ασθενή του ότι αίτιο της επιθυμίας του ήταν η γυαλάδα μιας γυναικείας μύτης.

HW: Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς στον έρωτα που θεμελιώνεται σε τέτοια ασήμαντα πράγματα!

JAM: Η πραγματικότητα του ασυνείδητου ξεπερνά την φαντασία. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα θεμελιώνονται στην ανθρώπινη ζωή, ιδιαίτερα όσον αφορά τον έρωτα σε μικρά πράγματα, σε «θεϊκές λεπτομέρειες». Είναι αλήθεια ότι στους άντρες βρίσκεις τέτοια αίτια επιθυμίας, τα οποία είναι όπως τα φετίχ. Η παρουσία τους είναι απαραίτητη για να πυροδοτηθεί η διαδικασία της αγάπης. Μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες, ενθύμια του πατέρα, της μητέρας, του αδελφού, της αδελφής, κάποιου/ας από την παιδική ηλικία επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιλογή ερωτικού αντικειμένου από την γυναίκα. Αλλά η γυναικεία μορφή της αγάπης είναι περισσότερο ερωτομανιακή παρά φετιχιστική: θέλουν να αγαπηθούν και το ενδιαφέρον, η αγάπη, που τους δείχνεται είναι συχνά sine qua non για την πυροδότηση της αγάπης τους ή τουλάχιστον της συγκατάθεσής τους. Αυτό το φαινόμενο βρίσκεται στην βάση του φλερτ των ανδρών προς τις γυναίκες.

HW: Αποδίδεις κάποιον ρόλο στις φαντασιώσεις;

JAM: Στις γυναίκες οι φαντασιώσεις, είτε συνειδητές είτε ασυνείδητες, είναι αυτές που παίζουν τον αποφασιστικό ρόλο για τη θέση της jouissance και λιγότερο η επιλογή του ερωτικού αντικειμένου. Για τους άντρες ισχύει το αντίθετο. Για παράδειγμα, μια γυναίκα μπορεί να φτάνει σε οργασμό (απόλαυση) με την προϋπόθεση ότι φαντάζεται κατά τη συνουσία ότι την χτυπούν, τη βιάζουν, ή ότι είναι μια άλλη γυναίκα ή ότι είναι κάπου αλλού, απούσα.

HW: Και η αντρική φαντασίωση;

JAM: Την συναντούμε στην ιστορία του έρωτα με την πρώτη ματιά. Το κλασικό παράδειγμα που σχολιάστηκε από τον Lacan στη νουβέλα του Γκαίτε, το αιφνίδιο πάθος του Βέρθερου για τη Σαρλό τη στιγμή που τη βλέπει για πρώτη φορά καθώς ταΐζει τα παιδιά τριγύρω της. Εδώ είναι η μητρική ποιότητα της γυναίκας που πυροδοτεί τον έρωτα. Ένα άλλο παράδειγμα παρμένο από την πρακτική μου είναι το εξής: ένα αφεντικό στα 50 του βλέπει υποψηφίους για τη θέση γραμματέως. Εμφανίζεται μια νεαρή γυναίκα 20 χρονών. Αμέσως της δηλώνει τον έρωτά του. Αναρωτιέται τι του συνέβη και ξεκινά ανάλυση. Εκεί αποκαλύπτει τι πυροδότησε την αντίδρασή του. Στη γυναίκα συνάντησε χαρακτηριστικά που του θύμισαν τι ήταν στην ηλικία των 20 όταν πήγε στην πρώτη του συνέντευξη για δουλειά. Κατά κάποιον τρόπο ερωτεύτηκε τον εαυτό του. Σε αυτά τα δύο παραδείγματα βλέπουμε τις δύο πλευρές του έρωτα που διαχώρισε ο Freud: είτε ερωτεύεσαι κάποιον/α που προστατεύει, σε αυτή την περίπτωση τη μητέρα, ή ερωτεύεσαι την ναρκισσιστική εικόνα του εαυτού σου.

HW: Ακούγεται σαν να είμαστε κούκλες!

JAM: Όχι, μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας τίποτα δεν γράφεται προκαταβολικά, δεν υπάρχει πυξίδα, προκαθορισμένη σχέση. Η συνάντησή τους δεν είναι προγραμματισμένη, όπως είναι μεταξύ του σπερματοζωαρίου και του ωάριου. Δεν έχει να κάνει ούτε με τα γονίδιά μας. Οι άνδρες και οι γυναίκες μιλούν, ζουν σε έναν κόσμο λόγου, και αυτό είναι καθοριστικό. Οι τροπικότητες του έρωτα είναι εξαιρετικά ευαίσθητες στην περιβάλλουσα κουλτούρα. Κάθε πολιτισμός διακρίνεται για τον τρόπο που δομεί τη σχέση μεταξύ των φύλων. Τώρα στη Δύση, στις κοινωνίες μας που είναι φιλελεύθερες, νομικο-δικαιϊκές το «πολλαπλό» είναι έτοιμο να εκθρονίσει το «ένα». Το ιδεώδες μοντέλο του μεγάλου έρωτα για μια ζωή χάνει σταδιακά έδαφος, έναντι του γρήγορου ραντεβού, του γρήγορου έρωτα και ενός πλήθους εναλλακτικών, διαδοχικών, ακόμη και ταυτόχρονων ερωτικών σεναρίων.

HW: Και η αγάπη μακροπρόθεσμα; Η αιώνια αγάπη;

JAM: Ο Μπαλζάκ είπε: «κάθε πάθος που δεν είναι αιώνιο είναι φρικτό». Αλλά μπορεί ο δεσμός να κρατήσει για μια ζωή μέσα στην εγγραφή του πάθους; Όσο περισσότερο ένας άνδρας αφιερώνεται σε μια γυναίκα, τόσο περισσότερο τείνει να αποδεχτεί μια μητρική σήμανση για αυτόν: περισσότερο εξαϋλωμένη και απλησίαστη παρά αγαπημένη. Οι παντρεμένοι ομοφυλόφιλοι αναπτύσσουν αυτή τη λατρεία της γυναίκας καλύτερα: Ο Αραγκόν τραγουδάει τον έρωτα του για την Έλσα. Όταν πεθαίνει, είναι γεια σας αγόρια! Και όταν μια γυναίκα γαντζώνεται σε έναν άντρα, τον ευνουχίζει. Έτσι το μονοπάτι είναι δύσβατο. Το καλύτερο πεπρωμένο για τη συζυγική αγάπη είναι η φιλία, αυτό ουσιαστικά που είπε ο Αριστοτέλης.

HW: Το πρόβλημα είναι ότι οι άντρες λένε ότι δεν καταλαβαίνουν τι θέλουν οι γυναίκες και οι γυναίκες δεν ξέρουν τι περιμένουν οι άντρες από αυτές…

JAM: Ναι. Αυτό που έρχεται ως αντίρρηση στην αριστοτελική λύση είναι ότι ο διάλογος μεταξύ των δύο φύλων είναι αδύνατος, όπως είπε ο Lacan με έναν στεναγμό. Οι ερωτευμένοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να συνεχίζουν να μαθαίνουν την γλώσσα του άλλου επ’ αόριστον, ψηλαφώντας, αναζητώντας τα κλειδιά, κλειδιά που είναι πάντα ανακλήσιμα. Ο έρωτας είναι πάντα ένας λαβύρινθος από παρεξηγήσεις όπου η έξοδος δεν υπάρχει.

*Ο Jacques-Alain Miller είναι ψυχαναλυτής και συγγραφέας, ιδρυτικός μέλος και πρόεδρος της World Association of Psychoanalysis και επιμελητής της σειράς βιβλίων «Τα Σεμινάρια του Ζακ Λακάν».

[Ευχαριστώ: Στο ντιβάνι με τον Λακάν ]


Posted on Ιουνίου 19, 2015 by Το 23ο Γράμμα

https://to23ogramma.wordpress.com/2015/06/19/%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BD/

Τι κοινό έχει η μονογαμία με τo συναισθηματικό δέσιμο στο DNA μας; Γράφει η ψυχολόγος Αγγελική Αρβανιτοπούλου

Τι κοινό έχει η μονογαμία με τo συναισθηματικό δέσιμο στο DNA μας;

Οι έρευνες ξεκίνησαν μελετώντας την κοινωνική και σεξουαλική ζωή των θηλαστικών με σκοπό να συσχετίσουν την βιοχημεία με συγκεκριμένες συμπεριφορές. Η Sue Carter σε αλλεπάλληλες έρευνες μαζί με την επιστημονική της ομάδα βρήκε λοιπόν ότι η οξυτοκίνη αυξάνει τις μονογαμικές τάσεις στα θηλαστικά σε βαθμό που όσο περισσότεροι υποδοχείς οξυτοκίνης υπήρχουν σε κάποιο θηλαστικό, τόσες περισσότερες μονογαμικές συμπεριφορές έχει.
Η οξυτοκίνη είναι ένα νευροπεπτίδιο, κυκλοφορεί όχι μόνο στις εγκεφαλικές δομές και δικτυώσεις αλλά και στο αίμα μας επηρεάζοντας ζωτικά όργανα του περιφερειακού νευρικού συστήματος. Το συγκεκριμένο νευροπεπτίδιο έχει συσχετιστεί συμπερασματικά και εμπεριστατωμένα με τις συμπεριφορές αφοσίωσης, φροντίδας, εμπιστοσύνης και γενναιοδωρίας. Όχι τυχαία, ο Kosfied (2005) επικεφαλής στις έρευνες σχετικά με την αλτρουιστική δράση της οξυτοκίνης διαπίστωσε ότι στα άτομα του πειράματος που τους είχε χορηγηθεί οξυτοκίνη με ρινικό σπρέυ παρατηρήθηκε ότι είχαν την τάση να δίνουν πιο πρόθυμα τα χρήματα τους σε σχέση με την ομάδα ελέγχου όπου δεν είχε χορηγηθεί οξυτοκίνη.
Και όχι μόνο. Η Shelley Taylor, διακεκριμένη στο χώρο της Νευροψυχολογίας, απέδειξε ότι υψηλά ποσοστά οξυτοκίνης βοηθούν στην μείωση των ορμονών άγχους όπως η κορτιζόλη, απαλύνουν την καρδιοαγγειακή απόκριση στο έντονο στρες, και μειώνουν τις αρνητικές αντιδράσεις των αμυγδαλών σε συναισθηματικά ερεθίσματα.

Πώς το βοηθάμε; Ενώ πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι είναι και κληρονομικό το θέμα της οξυτοκίνης (η Serena Status επικεντρώνεται σε ένα γονίδιο στο 3ο χρωμόσωμα που σχετίζεται με τα επίπεδα οξυτοκίνης και προβλέπει χαρακτηριστικά συμπεριφορών όπως είναι η εμπιστοσύνη, η κοινωνική υποστήριξη, η γονεική ευαισθησία) το ευχάριστο είναι ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά για να αυξήσουμε τον περίφημο αυτό νευρορυθμιστή μας. Συγκεκριμένα, η Ruth Feldman οδήγησε τις έρευνες ένα βήμα παραπέρα όπου αναπάντεχα διαπιστώθηκε ότι η αύξηση της οξυτοκίνης είναι μεταδοτική, όσο πιο πολύ συμμετέχουμε σε κοινωνική επαφή φροντίδας και όσο πιο πολύ συνδεόμαστε συναισθηματικά με τους συνανθρώπους μας τόσο περισσότερο την παράγουμε και παροτρύνουμε τους άλλους να την αυξήσουν και αυτοί.

Αγγελική Αρβανιτοπούλου
5/4/2015 · 
Αγγελική Αρβανιτοπούλου
Clinical Psychology MΑ, University of Indianapolis
Ηarvard edx, Honor Code Certificate
Berkley edx

Στην κόψη του ξυραφιού... Μεταιχμιακή Διαταραχή Προσωπικότητας : από την Αγγελική Αρβανιτοπούλου

Στην κόψη του ξυραφιού... 

Μεταιχμιακή Διαταραχή Προσωπικότητας 

από την Αγγελική Αρβανιτοπούλου

Αν ποτέ η ζωή κάποιου ανθρώπου σας θύμισε το ρολερ-κόστερ, εκείνο το τρενάκι του ιλίγγου με τα απότομα σκαμπανεβάσματα....αυτό είναι. Είναι ο άνθρωπος που παίζει με τα όρια της ασφάλειας του, της ζωής του και της υπομονής των άλλων. Η λέξη όρια είναι λέξη -κλειδί σε αυτή την τόσο πολυσυζητημένη διαταραχή. Ο άνθρωπος που την έχει ταλαντεύεται ανάμεσα στους πόλους του νευρωσικού και ψυχωσικού, ώρες ώρες οι άλλοι νομίζουν ότι είναι ψυχιατρικό περιστατικό. Ανάμεσα σε ένα ''σ' αγαπώ'' και σε ένα ''σε μισώ'' πριν ακόμη καλά καλά οι άλλοι αντιληφθούν αυτές τις μεταβολές και πριν να είναι σε θέση να τις εξηγήσουν... Έτσι ξαφνικά σε ανεβάζουν στο ύψιστο της υπόληψης τους, σε εξιδανικεύουν με τρόπο που δεν αναλογεί στις πραγματικές περιστάσεις και σε εκσφεδονίζουν λίγο μετά, το ίδιο ραγδαία από το βάθρο σου όταν νιώσουν ότι ματαίωσες τις προσδοκίες τους.

Οχι μόνο... Οι ακαριαίες μεταβολές στα συναισθήματα τους, το γεγονός ότι σχεδόν ανυποψίαστα φλέγονται σαν σπίρτο που έχει εκτιναχθεί στη φλόγα του πριν ακόμη προλάβει να βγάλει σπίθα, σε κάνουν να νομίζεις πως είσαι εκεί ως μέρος σκηνικού από κακόγουστη παράσταση της κόλασης του Δάντη. Όμως το νιώθεις ότι παρά το σατανικό προσωπείο τους δεν είναι κακοί...δεν ξέρουν καν πόσο πόνο δημιουργούν στους άλλους. Απλά δυστυχισμένοι είναι.

Είναι οι άνθρωποι που υποφέρουν από αυτό που λέμε χρόνιο κενό, που παλεύουν συνεχώς μάταια να κρατήσουν μία ταυτότητα, μία κοσμοθεωρία, μία πολιτική πεποίθηση που να τους εκφράζει, μία απόφαση τελικά για το αν πρέπει να ζήσουν. Στην ουσία πονάνε τόσο που δεν το αντέχουν και παίρνουν μαχαίρι και κόβονται νιώθοντας παραδόξως ανακούφιση, λες και το αίμα σαν ποτάμι παίρνει μαζί και ξεπλένει και τον πόνο συνάμα. Ή ναρκώνουν τον πόνο τους και γεμίζουν το κενό με ουσίες που στην απόλυτη ουσία του πράγματος τους κάνουν ακόμη πιο κενούς, αυτο-αναιρετικούς και δυστυχισμένους. Οι cutters όπως αποκαλούνται με μία δόση αμερικανιάς οι αυτοκαταστροφικοί αυτοί άνθρωποι είναι ''δραματικοί'' επειδή έχουν δυσκολίες με την έκφραση του συναισθήματος και του πόνου τους, προτιμούν μάλλον να σωματοποιούν και να μεταγλωττίζουν το συναίσθημα σε τέτοιες πράξεις.

Έχουν δημιουργικότητα, το συναίσθημα τους πολλές φορές βρίσκει περάσματα μέσα από την τέχνη. Όμως, ο άνθρωπος με την Μεταιχμιακή διαταραχή είναι εγκλωβισμένος στο παρελθόν του. Αναμασά αίτίες-φαντάσματα αντί οποιασδήποτε ανάληψης ευθυνών και αντί επένδυσης της ενέργειας του στο παρόν και σε ρεαλιστικά μελλοντικά σχέδια. Έτσι, δύσκολα φέρεται υπεύθυνα στον επαγγελματικό τομέα.

Παρά την χλωμή κλινική φιγούρα, και παρά το γεγονός ότι το άτομο αυτό δύσκολα δεσμεύεται να φέρει εις πέρας την θεραπεία του (γιατί θα παίξει αυτό το παιχνίδι εξιδανίκευσης-απαξίωσης και με τον θεραπευτή του),τα προγνωστικά είναι αρκετά αισιόδοξα. Αν έχετε κοντά σας ανθρώπους με αυτό το πρόβλημα ή με στοιχεία από αυτό, η ζωή σας δεν είναι καθόλου εύκολη. Είναι σαν αυτό το άτομο να δοκιμάζει συνεχώς τα όρια σας, σαν να δίνετε συνέχεια εξετάσεις για να περάσετε την βάση που λέγεται : ''ό,τι και να κάνεις δε σε εγκαταλείπω'. Είναι πολύ δύσκολο να θέτεις τα όρια σου, τα όρια του, και ταυτόχρονα να δίνεις αγάπη, αποδοχή, και σταθερότητα. Αφού… αυτό δεν προσπαθεί αδιάκοπα....εξάλλου; να σας φτάσει στα άκρα, στα όρια σας μήπως και αυτή τη φορά νικήσει, δηλαδή μήπως δεν τον εγκαταλείψετε συναισθηματικά και σεις όπως έκαναν πολύ παλιότερα οι δικοί του. Είναι και για σας σαν να είστε στην κόψη του ξυραφιού τελικά.

Αγγελική Αρβανιτοπούλου

Clinical Psychology MS, University of Indianapolis

Ηarvard edx

Αγγελική Αρβανιτοπούλου

12 Μαρτίου στις 8:11 π.μ.

Για σένα που περνάς τα δύσκολα... Από την Αγγελική Αρβανιτοπούλου.

Για σένα που περνάς τα δύσκολα...

Ναι, η ζωή είναι δύσκολη και κανένα κείμενο αυτό-βελτίωσης δεν σε απαλλάσσει από αυτό. Δυστυχώς όμως όταν είσαι εντός των προβλημάτων και απορροφημένος σε αυτά δεν μπορείς να έχεις καλή αντίληψη της ζωής που κυλάει λίγο πιο έξω από σένα, της σημασίας του χρόνου, την σημασία του προβλήματος σε σχέση με την γενικότερη ολότητα της ζωής σου. Αυτό συμβαίνει επειδή τις περισσότερες φορές οι δυσχέρειες (ειδικά όταν είναι παρατεταμένες) μας αλλοιώνουν τις ικανότητες να δούμε και να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Όχι μόνο αυτό, αλλά πολλές φορές συντονισμένοι με την ατμόσφαιρα του προβλήματος, αισθανόμαστε ανάλογα και συμπεριφερόμαστε αντίστοιχα δημιουργώντας ίσως και περισσότερα προβλήματα από τα ήδη υπάρχοντα.

Ο λόγος λοιπόν που πάμε στον ειδικό είναι αυτός. Θέλουμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, θέλουμε να βγούμε νικητές, θέλουμε να επωφεληθούμε από τις εμπειρίες για να μην επαναλάβουμε τα ίδια, θέλουμε να μετατρέψουμε τις κακοτοπιές μας σε συμμάχους, θέλουμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας για να μην ξαναβρεθούμε στα ίδια, θέλουμε να πετύχουμε εκείνους τους στόχους που ονειρευτήκαμε όταν ακόμη δεχόμασταν την ζεστασιά και το φως του ήλιου, θέλουμε να νιώσουμε καλύτερα. Με δυο λόγια θέλουμε να ζήσουμε ανθρώπινα.

Αγγελική Αρβανιτοπούλου
Clinical Psychology Ms, University of Indianapolis
Harvard edx
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας


Αγγελική Αρβανιτοπούλου
23 Νοεμβρίου στις 9:35 π.μ. ·

ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ - Ευάγγελος Χ. Καραδήμας, Δρ. Ψυχολογίας της Υγείας

ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Έχετε απομακρυνθεί ποτέ από μια κατάσταση ενώ θα ευχόσασταν να το είχατε χειριστεί διαφορετικά; Υπάρχουν φορές που αισθάνεστε ότι τα δικαιώματά σας καταπατούνται από άλλους; Έχετε χάσει ποτέ τον έλεγχο και δεν έχετε μεταφέρει την άποψή σας με αποτελεσματικό τρόπο; Αν απαντήσατε θετικά σε κάποια από αυτές τις ερωτήσεις, αυτό μπορεί να αποτελέσει αφορμή ώστε να ελέγξετε το θέμα της διεκδικητικότητάς σας.

Η διεκδικητικότητα είναι η ικανότητα να παρουσιάζετε ξεκάθαρα τις σκέψεις σας και τα συναισθήματά σας με έναν τρόπο που να δείχνει σεβασμό στον εαυτό σας και στους άλλους. Δεν μεταφράζεται σε καταπάτηση των δικαιωμάτων των άλλων. Η διεκδικητικότητα βασίζεται στην προϋπόθεση ότι κάθε άτομο έχει δικαιώματα που δεν εξαρτώνται από την κοινωνική του θέση ή ιδιότητα. Συνεπώς, έχετε το δικαίωμα να εκφράζετε την άποψή σας, αλλά μόνο αν γνωρίζετε τα δικαιώματα και τις ευθύνες σας, μπορείτε να επικοινωνήσετε σωστά με τους άλλους.

Υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι επικοινωνίας: ο παθητικός, ο διεκδικητικός και ο επιθετικός. Η παθητικότητα αποδυναμώνει τόσο την ικανότητά σας να ακουστείτε, όσο και να γίνει σεβαστό αυτό που λέτε. Η επιθετικότητα δείχνει έναν τρόπο διεκδίκησης του αποτελέσματος, που δεν στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό. Μόνο η διεκδικητικότητα εξασφαλίζει τις βάσεις για σωστή επικοινωνία, τοποθετώντας τις δύο πλευρές στο ίδιο επίπεδο.
Tι κάνει τους ανθρώπους να αποφεύγουν να είναι διεκδικητικοί:

Oι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι διεκδικητικοί από φόβο μην δυσαρεστήσουν τους άλλους και δεν γίνουν αρεστοί. Παρόλα αυτά ακόμη και αν μπορείτε να αποφύγετε με αυτόν τον τρόπο κάποιες άμεσες δυσαρέσκειες, μπορεί να ριψοκινδυνεύσετε μια σχέση μακροπρόθεσμα αν αρνείστε να είστε διεκδικητικοί και μετά νιώθετε ότι σας εκμεταλλεύονται συνεχώς.
Τι σας προσφέρει η διεκδικητικότητα;
Αναπτύσσει τις επικοινωνιακές σας ικανότητες
Αυξάνει την αυτοπεποίθησή σας
Αυξάνει την αυτοεκτίμησή σας
Σας βοηθά να κερδίσετε τον σεβασμό των άλλων
Βελτιώνει τις ικανότητές σας να παίρνετε αποφάσεις
Ενισχύοντας τη διεκδικητικότητά σας

Ο διεκδικητικός τρόπος επικοινωνίας επιτυγχάνεται μέσω της αυτοπεποίθησης και της αυτογνωσίας. Η αυτοπεποίθηση είναι η εμπιστοσύνη που έχουμε στον εαυτό μας και στις ικανότητες που κατέχουμε. Η αυτογνωσία αναπτύσσεται μέσω της αυτο-παρατήρησης και αναφέρεται στη διαδικασία διερεύνησης των προσωπικών δυνατοτήτων, ορίων και αδυναμιών. Η διεκδικητικότητα είναι μία φυσική διαδικασία για όσους έχουν αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία. Πώς μπορεί, όμως, κάποιος να βελτιώσει τη διεκδικητικότητά του;

Πριν υπερασπίσετε τα προσωπικά σας δικαιώματα, πρέπει να ξέρετε ποια είναι αυτά. Τα πιο βασικά, όσον αφορά στις διαπροσωπικές σχέσεις, είναι:

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ:

a. Να λέτε «όχι» χωρίς ενοχές.

b. Να λέτε «δεν ξέρω», «δεν καταλαβαίνω», «δεν με ενδιαφέρει» χωρίς ενοχές.

c. Να αλλάζετε γνώμη και στάση.

d. Να κάνετε λάθη για τα οποία θα αναλαμβάνετε την ευθύνη.

e. Να έχετε δική σας γνώμη και άποψη, όπως και συναισθήματα και να τα εκφράζετε όποτε χρειάζεται.

f. Να επιλέγετε ποιον και πότε θα βοηθήσετε.

g. Να έχετε ιδιωτικές στιγμές.

h. Να ερωτάτε και να ζητάτε από τους άλλους, κατανοώντας όμως και το δικό τους δικαίωμα να σας πουν «όχι».

i. Να διεκδικείτε τα δικαιώματά σας χωρίς ενοχές.

Διεκδικητικότητα, λοιπόν, σημαίνει:

 α) να αποφασίσετε τι θέλετε, 

β) να αποφασίσετε αν αυτό είναι δίκαιο, 

γ) να το ζητήσετε ξεκάθαρα,

δ) να ετοιμαστείτε να αναλάβετε 'ρίσκα',

 ε) να κρατήσετε την ψυχραιμία σας.

Γενικές οδηγίες

Όταν ετοιμάζεστε να διεκδικήσετε κάποιο δικαίωμά σας, να ζητήσετε ή να αρνηθείτε κάτι, χρήσιμα θα σας φανούν τα ακόλουθα:

1) Προετοιμάστε τον εαυτό σας: Προετοιμαστείτε ώστε τα επιχειρήματά σας να είναι στέρεα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι εξαιρετικά 'δουλεμένα'. Απλώς στέρεα. Συχνά, οι απλές εξηγήσεις και τα απλά αιτήματα είναι πιο αποτελεσματικά. Σκεφτείτε τα επιχειρήματά σας εκ των προτέρων και οργανώστε τα κατά τον ακόλουθο τρόπο: Εξήγηση (παρουσίαση του ζητήματος), συναισθήματα, ανάγκες, συνέπειες.

Παράδειγμα:
Η εξήγηση: «Θα ήθελα να συζητήσουμε για κάτι που με απασχολεί τελευταία. Έχουμε αναλάβει να παραδώσουμε από κοινού μια εργασία για τον κ. καθηγητή. Εγώ προχωρώ και σου δείχνω το δικό μου κομμάτι, αλλά εσύ τον τελευταίο καιρό δεν προχώρησες καθόλου. Αυτό με καθυστερεί και είναι μια κατάσταση που διατηρείται τους τελευταίους δύο μήνες.»
Τα συναισθήματα: «Αν και κατανοώ πως όλοι μας αντιμετωπίζουμε και άλλα προβλήματα που μας εμποδίζουν στη δουλειά μας, εντούτοις το πρόβλημα διαρκεί για καιρό και ήδη νιώθω εξαιρετικό άγχος για το αν θα προλάβουμε να τελειώσουμε έγκαιρα.»
Οι Ανάγκες: «Παρόλα αυτά, αν δεν τα καταφέρνεις, ενημέρωσε τον καθηγητή και εμένα, ώστε να βρούμε άλλους τρόπους για να προχωρήσει η εργασία.»
Οι Συνέπειες: «Αν όχι, θα αντιμετωπίσουμε και οι δύο μεγάλα προβλήματα.»

Είναι χρήσιμο σε κάποιες περιπτώσεις, να κάνετε μια 'πρόβα' των επιχειρημάτων σας πριν τα εκθέσετε. Ένας φίλος μπορεί να σας φανεί χρήσιμος. Όσο πιο πολύ σίγουρος/η αισθάνεστε, τόσο πιο αποτελεσματικός/ή θα είστε.

2) Να είστε θετικός/ή: Συχνά, ένας καλός τρόπος για να αρχίσετε την επιχειρηματολογία σας, είναι να χρησιμοποιήσετε μια φιλοφρόνηση ή να πείτε κάτι καλό, ώστε να μην προκαταβάλλετε τον άλλο αρνητικά. Π.χ. «Είναι μια καλή ιδέα, αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να εφαρμοστεί εδώ.»

3) Να είστε αντικειμενικός/ή: Μην ασκείτε αρνητική κριτική στο πρόσωπο, αλλά μόνο στη συμπεριφορά. Αναφερθείτε στην κατάσταση και όχι στην προσωπικότητα του άλλου.

4) Να είστε σύντομος/η: Αποφύγετε τα πολλά λόγια, τις θεωρίες ή τις γενικολογίες. Να είστε σύντομος και σαφής.

5) Να προσέχετε την χειριστική κριτική: Μην περιμένετε οι άλλοι να αποδεχθούν αμέσως τις θέσεις σας. Μπορεί να προσπαθήσουν να υποβαθμίσουν τις προσπάθειές σας με ποικίλους τρόπους, όπως π.χ., να σας πουν ότι έχετε άδικο και ότι τους στενοχωρείτε, ή να σας κάνουν 'κήρυγμα', να σας φωνάξουν, να σας προσβάλλουν ή να σας κατηγορήσουν.
Βασικές τεχνικές

Υπάρχουν τρεις βασικές τεχνικές, χρήσιμες κατά την άσκηση της διεκδικητικής συμπεριφοράς:

1) Επιμονή: (ή η τεχνική του «χαλασμένου τηλεφώνου»). Συνήθως τα μη διεκδικητικά άτομα αποδέχονται το «όχι» εύκολα ως απάντηση. Όμως, μια βασική τεχνική διεκδικητικότητας είναι η επιμονή και η επανάληψη του αιτήματος ξανά (και ξανά, αν χρειαστεί), με ηρεμία. Αν κάποιος δεν δείχνει να συμμερίζεται το αίτημά σας, χαλαρώστε και επαναλάβετε ήρεμα το μήνυμά σας, ώσπου ο άλλος ή να το αποδεχθεί ή να το διαπραγματευθεί μαζί σας.

2) Παραδοχή της αλήθειας: Η διεκδικητική συμπεριφορά προκαλεί αρκετές φορές αρνητική κριτική εκ μέρους των άλλων, με στόχο να κάνουν το διεκδικητικό άτομο να νιώσει ενοχές και να αποσύρει το αίτημα. Συχνά σε ό,τι λέγεται υπάρχει κάποιο στοιχείο αλήθειας, αλλά αυτό μεγιστοποιείται ή τραγικοποιείται, π.χ. «Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια! Πάντα αργείς... Είσαι εγωιστής, σε νοιάζει μόνο για τον εαυτό σου... Δεν νοιάζεσαι διόλου για τους άλλους και τα προβλήματά τους...» Στην πραγματικότητα, το μόνο ίσως αληθινό είναι το «άργησες».
Παραδοχή της αλήθειας σημαίνει να αποδεχθείτε την αλήθεια (δηλαδή, την αντικειμενικά παρατηρούμενη κατάσταση) (και μόνο αυτή), π.χ. «Ναι, άργησα», και να επαναδιατυπώσετε ήρεμα και σταθερά την άποψή σας. Αυτό διατηρεί την κατάσταση ήρεμη και σας δίνει χρόνο να σκεφτείτε καθαρότερα.

3) Διαπραγμάτευση: Ο στόχος της δικδικητικής συμπεριφοράς δεν είναι πάντα η νίκη, με όποιο κόστος, αλλά η επίτευξη λύσης λογικής για όλες τις πλευρές. Αυτό σημαίνει διαπραγμάτευση. Η διαπραγμάτευση μπορεί να καταστεί ευκολότερη ακολουθώντας τα εξής:
Ζητείστε διευκρίνηση της διαφωνίας. Κατανοήστε τι ακριβώς διαπραγματεύεστε, καθώς και τις θέσεις, ανάγκες και επιθυμίες του άλλου.
Διατηρείστε την χαλαρή σας στάση. Σε αυτό μπορεί να σας βοηθήσει η σχετική σελίδα που αναφέρεται στο Στρες και την αντιμετώπισή του.
Προετοιμαστείτε: Εάν έχετε χρόνο, προετοιμάστε τα επιχειρήματά σας και την όλη στάση σας και κάντε πρόβες με αυτά.
Προσπαθήστε να κατανοήσετε και τη θέση του άλλου («καταλαβαίνω, αλλά...»). Προσπαθήστε να δείτε το όλο θέμα σφαιρικά και όχι μόνο τη δική σας πλευρά (χωρίς να την υποτιμάτε).
Ποτέ μην επιτίθεστε στον άλλο ως πρόσωπο (όχι: «Είσαι κακός»), αλλά μόνο στην συμπεριφορά με την οποία διαφωνείτε (π.χ. «Φαίνεται πως η στάση σου προς την Μαρία δεν ήταν και τόσο καλή»).
Να είστε συγκεκριμένοι: Μην ξεφεύγετε από το σημείο της διαφωνίας, εμπλεκόμενοι σε γενικότερες καταστάσεις. Ξεκαθαρίστε τη θέση σας και επαναλάβετέ την όσο χρειάζεται.
Ετοιμαστείτε να συμβιβαστείτε: Μην είστε παρόλα αυτά 'ξεροκέφαλοι' και αποφασισμένοι μόνο για νίκη. Αυτό είναι εχθρικότητα. Αποφασίστε εκ των προτέρων τι σας συμφέρει και ποιος πιθανός συμβιβασμός θα ήταν αποδεκτός για εσάς.

Η διεκδικητική συμπεριφορά είναι μια πολύπλοκη δεξιότητα, της οποίας εδώ παρουσιάστηκαν μόνο κάποιες βασικές πλευρές. Παρά τούτο, αν εξασκηθείτε αρκετά στις πρακτικές που παρουσιάστηκαν, μπορείτε να ασκήσετε μια ορθή διεκδικητική συμπεριφορά. Μπορείτε, επίσης, να καταφύγετε σε βιβλία που κυκλοφορούν στο εμπόριο ή και στις σελίδες άλλων Συμβουλευτικών Κέντρων, όπως αυτά που υπάρχουν στους Συνδέσμους της δικής μας ιστοσελίδας.

Προσέξτε, όμως, η συμπεριφορά σας κάθε φορά να είναι διεκδικητική και όχι εχθρική, χειριστική ή αποφευκτική.

Ευάγγελος Χ. Καραδήμας, Δρ. Ψυχολογίας της Υγείας

Συνεργάτες:
Φλωρεντία Μπακομήτρου
Αικατερίνη Σκαπετορράχη
Ιωάννα Καπράλου

Πηγή :
Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο (Τομέας Ψυχολογίας – Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας, Εργαστήριο Ψυχολογικής Συμβουλευτικής Φοιτητών ) 

http://www.skf.psych.uoa.gr/synh8ismena-problimata/cyxokoinwnika-problimata/diekdikhtikothta.html

Συναισθηματικός Εκβιασμός....! από τη σύμβουλο ψυχικής υγείας Αγγελική Αρβανιτοπούλου

Συναισθηματικός Εκβιασμός....!

Αυτό είναι κάτι που συχνά μας ασκούν τα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα. Πολύ περίτεχνα και με τον δικό τους μοναδικό τρόπο ασκούν πάνω μας ψυχολογική πίεση προκειμένου να 'κάνουν το δικό τους' - ναι, σωστά, αυτό είναι μία μορφή κακοποίησης...

Οι άνθρωποι που μας εκβιάζουν έχουν εντοπίσει με ακρίβεια την Αχίλλειο πτέρνα μας. Ξέρουν καλύτερα και από μας τους ίδιους τι μας 'ανακατεύει τα σωθικά', και ανάλογα το αναμοχλεύουν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους.

Κάπως έτσι. Και μη νομίζετε πώς πρέπει κάποιος να σας εκβιάσει έκδηλα για να το αισθανθείτε...Πολλές φορές η απειλή αιωρείται στην ατμόσφαιρα, δεν έχει σάρκα και οστά αλλά την νιώθεις. Η απειλή δεν είναι μόνο στα λόγια ή στα λοξά διφορούμενα βλέμματα...Η απειλή βρίσκεται και στα κενά βλέμματα, και σε αυτά που κάποιος παραλείπει να πει, ή να κάνει, στην ίδια την απουσία του ατόμου πολλές φορές. Να το πιο απλό : ένα τηλεφώνημα που δεν μας έκανε ο αγαπημένος μας...έτσι, για να μας ανησυχήσει λιγάκι και να 'είμαστε καλύτερα παιδιά την επόμενη φορά΄.

Τι κάνουμε, πώς το αντιμετωπίζουμε αν αποφασίσουμε ότι δε θέλουμε άλλο πια ; Πρώτα απ' όλα το εντοπίζουμε. Το λέω αυτό γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να το αναγνωρίσουμε μιας και τις περισσότερες φορές αυτό το παιχνίδι μας γίνεται δεύτερη φύση.
Π.χ. έχει παγιωθεί ίσως και μας φαίνεται αυτονόητο τώρα πια πώς αν αφήσουμε την μητέρα μας μόνη της και πάμε διακοπές θα την απογοητεύσουμε. Πολλές φορές μάλιστα τέτοιους συναισθηματικούς εκβιασμούς τους εντοπίζουν οι άλλοι, οι απ' έξω πολύ καλύτερα από μας γιατί ' δεν παίζουν το ίδιο παιχνίδι '.

Άντε και το εντοπίσαμε. Μπορούμε όμως εμείς να αλλάξουμε τους άλλους; Μμμμμ....όχι, για να είμαι ειλικρινής. Όμως μπορούμε να αλλάξουμε εμείς αντιμετώπιση. Και πάνω απ' όλα μπορούμε επιτέλους να θέσουμε τα όρια μας. Βλέπετε, χρειάζονται δύο για να παίξει κανείς αυτό το παιχνίδι- it takes two to tango. Αν ο άλλος καταλάβει ότι εμείς δεν παίζουμε πια το ρόλο του θύματος, κάποια στιγμή θα τα παρατήσει. Ποιός  πάει να πιεi από μία πηγή όταν ξέρει ότι δε θα βγει ούτε μία στάλα νερό; Είναι τόσο απλό; Κάθε άλλο! Καταρχήν, θέλει δουλειά από το μέρος μας για να εγκαταλείψoυμε το ρόλο του θύματος. Για κάποιους λόγους έχουμε 'βολευτεί' και μεις να παίζουμε αυτό το ρόλο. Κατά δεύτερον, ο 'εκβιαστής' μας θα αντιδράσει πολύ έντονα μέχρι να πάρει απόφαση ότι 'αυτά δεν περνάνε πια'. Θα κάνει σαν επαναστάτης που διεκδικεί τα κεκτημένα ή σαν μικρό παιδί που χτυπιέται επειδή του πήραν την καραμέλα από το στόμα.

Όσο το σκέφτομαι...αν δεν ήταν τόσο περίπλοκα τα δεσμά που στήνει ο άνθρωπος θα ήταν τόσο μεγάλο πράγμα η ελευθερία;

Αγγελική Αρβανιτοπούλου
Clinical Psychology Ms, University of Indianapolis
Harvard edx
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Αγγελική Αρβανιτοπούλου
18 Οκτωβρίου στις 9:45 π.μ. · 

Πώς να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο Χωρισμό…!! Από την Αγγελική Αρβανιτοπούλου

Πώς να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο
Χωρισμό…!!
Από την Αγγελική Αρβανιτοπούλου
Ναι…περνάει και αυτό! Δεν είσαι μόνος, ή μόνη…όλοι σχεδόν το έχουμε
περάσει ή θα το περάσουμε. Είμαι εδώ να βοηθήσω!!!!
Φυσικά και δεν είναι εύκολο…Ο οργανισμός μας αντιλαμβάνεται τον χωρισμό σαν μία απώλεια, σαν ένα μικρό θάνατο. Οι περισσότεροι άνθρωποι περνάμε κοινά στάδια όπως συμβαίνει όταν αντιμετωπίζουμε έναν θάνατο :
• Την άρνηση του χωρισμού στην αρχή, σα να μη θέλουμε να παραδεχτούμε ότι τελικά χωρίσαμε π.χ. ‘δε μπορεί, θα πάρει τηλέφωνο’
• Τον θυμό είτε για τον/την σύντροφό μας ή για τον ίδιο μας τον εαυτό, π.χ. ‘γιατί δεν προλάβαμε το κακό; αφού είχαμε τα σημάδια…’
• Το εσωτερικό παζάρεμα που κάνουμε, π.χ. ‘ας ξαναρχόταν και εγώ θα έκανα εκείνο ή το άλλο…’
• Το ‘πένθος,’ το στάδιο που συνειδητοποιούμε πια ότι χωρίσαμε.
Πολλές φορές ακούμε να λένε : ‘ μα πώς κάνεις έτσι; Μείνατε λίγο μαζί…τα υπερβάλεις’. Όχι, δεν έχει σημασία ο χρόνος στο πόσο πονάμε! Έχει όμως σημασία η συναισθηματική ένταση με την οποία ζήσαμε τη σχέση μας, το πόσο επενδύσαμε συναισθηματικά από τον εαυτό μας σ’αυτήν, το πόσο την ντύσαμε με τα πιο εσώτερα μας όνειρα. Αυτό σημαίνει ότι όσο πιο πολύ έχουμε εξιδανικεύσει κάποιον, όσο πιο πολύ τον έχουμε στήσει σε ένα βάθρο ψηλά, πέρα από την πραγματικότητα ίσως και σε ύψος που σχεδόν αιωρείται ανάμεσα στα όνειρά μας, τόσο πιο δύσκολο το κάνουμε….
Γι’ αυτό, σας παρακαλώ πάρτε χαρτί και ‘ανεξίτηλο’ στυλό, και φτιάξτε μία λίστα με όλα του τα μελανά σημεία, και με ό,τι σας ενοχλούσε, ακόμα και μία γκριμάτσα που σας εκνεύριζε ή μια μυρωδιά από το περιβάλλον του/της που για δικούς σας λόγους ήταν δυσάρεστη, ή ακόμη και το γεγονός ότι δεν μπορούσατε να εκφραστείτε ελεύθερα στο facebook!
Αυτή η λίστα είναι πολύ βοηθητική, γιατί όταν χωρίζουμε ο πόνος μας και η επιθυμία μας να ικανοποιήσουμε τις συναισθηματικές μας ανάγκες διαστρεβλώνουν την αντίληψη μας. Ετσι, από κεί που ίσως και να υποφέραμε όσο ήμασταν στη σχέση, τώρα τα θυμόμαστε όλα ‘ρόδινα’ αναχωρώντας και λίγο από την πραγματικότητα. Παρένθεση εδώ - την πραγματικότητα συχνά την βλέπουν οι γύρω μας όπως, αυτοί που μας έχουν ζαλίσει να μας λένε ‘να χωρίσεις επιτέλους γιατί δε σε βλέπω καλά…!’ .
Ξαναλέω ότι πρέπει να έχουμε όλα όσα μας ενοχλούσαν πάντα διαθέσιμα σε ένα χαρτί έτσι ώστε όταν ξυπνάει μέσα μας η επιθυμία για επικοινωνία με τον/την πρώην να επισκεπτόμαστε τροχάδην τη λίστα.
Προχωράμε. Όπως είπαμε στον χωρισμό περνάμε το στάδιο του θυμού και του παζαρέματος που είναι σαν ένα είδος εσωτερικής διαπραγμάτευσης. Είναι σε αυτό το στάδιο που συνήθως επαναλαμβάνουμε 1000 φορές τα ίδια και τα ίδια στους δικούς μας (και όχι μόνο)... .Λέμε π.χ. πώς ήταν και δικό μας λάθος επειδή γκρινιάζαμε πολύ και δεν μας άντεξε. Πώς ίσως αν μας δινόταν η ευκαιρία θα γινόμασταν ‘άλλοι άνθρωποι’ και δεν θα τους αφήναμε έτσι να μας ξαναφύγουν.
Ας βάλουμε μία τελεία σε αυτόν τον μηρυκασμό μπαγιάτικων ουτοπιών. Πρώτον, αυτό μας κλειδώνει στην παγίδα του πόνου- δε φτάνει που νιώθουμε την απόρριψη, θα νιώθουμε και ενοχές πώς φταίμε από πάνω? Και να φταίμε, είμαστε άνθρωποι, κάνουμε λάθη! Δεύτερον, με το να αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια εντείνουμε την ένταση του πόνου. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν λέμε : ‘αν κάνω αυτό τότε ίσως…’ , δίνουμε στον εαυτό μας ελπίδες ενώ στην ουσία αυτό που μας συμφέρει είναι να δώσουμε στον εαυτό μας υποστήριξη και ώθηση να πάμε παρακάτω. Ό,τι έγινε, έγινε. Να θυμάστε ότι όσο πιο πολύ ελπίζουμε, τόσο πιο πολύ πονάμε, παρ’όλο που τα όνειρα και οι ελπίδες μας μουδιάζουν προσωρινά τον πόνο.
Μα, να μου πείς αν πάω παρακάτω είναι σα να δέχομαι τον πόνο σε όλο του το μεγαλείο, σε όλη το φάσμα της απώλειας…. Δίκιο έχεις, έτσι είναι, δε λέει κανείς όχι. Όμως το ‘πένθος’ είναι απαραίτητη φάση αν θέλουμε να βγούμε κερδισμένοι και πιο ώριμοι από τον χωρισμό. Δεχόμαστε ότι τώρα είμαστε ευάλωτοι, ‘κουρασμένοι’, και δεν υποχρεώνουμε τον εαυτό μας να είναι σε ετοιμότητα σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής μας ζωής. Δικαιούμαστε να μην είμαστε αυτό που ήμασταν πριν το χωρισμό και παραχωρούμε χρόνο, αγάπη και αποδοχή στον εαυτό μας. Φροντίζουμε τον εαυτό μας σα να είναι ένα παιδάκι τεσσάρων ετών( αυτή την ηλικία έχει το υποσυνείδητο μας) που θέλει τη βοήθειά μας εδώ και τώρα.
Και ας μην κάνουμε παλικαριές ! Τι θα πεί ‘θα μείνουμε φίλοι’; Γιατί να μαθαίνουμε τα νέα από την καινούρια του/της σχέση; Ας μην ακούμε εκείνα τα ‘καψούρικα’ τραγούδια πόνου, που και καλά να είσαι μόλις τα ακούς γεύεσαι μία δόση πικρίας…Πετάμε και τα πράγματα…(ξέρετε ποια!), γιατί δε χρειάζεται να βάζουμε τον εαυτό μας σε μία συνεχή δοκιμασία.
Και τώρα το πιο σημαντικό απ’ όλα ! Αν θέλουμε να ωριμάσουμε απ’ αυτόν τον χωρισμό, καλό είναι να το δουλέψουμε μέσα μας λίγο. Σε αυτή την εσωτερική διεργασία θα δούμε όλα αυτά που πρέπει να φροντίσουμε καλύτερα την επόμενη φορά, όπως π.χ. να θέτουμε από την πρώτη κιόλας μέρα τα όρια μας ή να μάθουμε περισσότερα για τις ανάγκες μας, όπως π.χ. τι θα ζητήσουμε και πώς θα το ζητήσουμε, κ.λ.π. Αν με το που χωρίσουμε βρούμε αμέσως άλλο σύντροφο για να παρηγορηθούμε, τότε είναι σα να παίρνουμε τις αποσκευές μας από την μία σχέση (μαζί με όλα τα άπλυτα) και να τα ξεφορτώνουμε στην επόμενη. Με άλλα λόγια, έτσι, επαναλαμβάνουμε τα λάθη μας, τους τρόπους με τους οποίους συσχετιζόμαστε με το ταίρι μας και πάνω απ’όλα επαναλαμβάνουμε την μιζέρια μας. Οσο κάνουμε τα ίδια, θα παίρνουμε και από τα ίδια.

Αγγελική Αρβανιτοπούλου
Clinical Psychology Ms, University of Indianapolis
Harvard edx
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Αγγελική Αρβανιτοπούλου
13 Οκτωβρίου στις 8:53 π.μ. ·